Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017



Η Νομική υπηρεσία θέλει αλλά το Υπουργείο Υγείας αρνείται - Ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό Υγείας, Δρα Γιώργο Παμπορίδη.

Έντιμε Υπουργέ,

Σήμερα, Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017, ο Εντιμότατος Δικαστής του Διοικητικού Δικαστηρίου ερώτησε τον εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας εάν έχει γίνει κάτι εκ μέρους της Γενικής Εισαγγελίας, επειδή η υπόθεση της Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου έχει «ανθρωπιστική πτυχή».

Ο εκπρόσωπος της Νομικής Υπηρεσίας απάντησε ότι η Γενική Εισαγγελία, μέσω της δικηγόρου της Δημοκρατίας (η οποία χειριζόταν την υπόθεση της Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου) έπραξε ανθρωπιστικώς τα δέοντα:
με τη συναίνεση του Γενικού Εισαγγελέα, απευθύνθηκε επιμελώς προς το Υπουργείο Υγείας και ζήτησε να ικανοποιηθεί το αίτημα της Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου, αλλά το Υπουργείο Υγείας αρνήθηκε!!!

Κύριε Υπουργέ,
Εντιμότατε Δρα Γιώργο Παμπορίδη,

Προς τι τόσο μένος εκ μέρους των αρμοδίων λειτουργών του Υπουργείου Υγείας;
Προς τι τόση αδιαφορία;
Προς τι τόσο πείσμα και γινάτι;

Δεν αντιλαμβάνονται οι αρμόδιοι λειτουργοί τού Υπουργείου Υγείας πως όταν κάποιος αρνείται τα φάρμακα σε ένα άρρωστο δεκαπεντάχρονο κορίτσι (που υποφέρει από τότε που γεννήθηκε), δίκαια μπορεί να επικριθεί για αναισθησία και απανθρωπιά;

Αυτή είναι η αποστολή των αρμοδίων λειτουργών του Υπουργείου Υγείας;
Αυτή είναι αποστολή του κράτους;
Να αγνοεί ακόμη και τις ανθρωπιστικές ευαισθησίες και πρωτοβουλίες της Νομικής Υπηρεσίας;

Με συγκρατημένη απογοήτευση και οδύνη,

Οι γονείς της Μαρίας-Φωτεινής
Αντιγόνη Κόκκινου Καλλιμάχου, Βοηθός Διευθύντρια Δημοτικής Εκπαίδευσης &
Κωνσταντίνος Καλλίμαχος, συγγραφέας-εκπαιδευτικός

------------------------------------------------------------------------------------------------------
Προ πέντε μηνών (στα μέσα Ιουνίου) απευθυνθήκαμε στο Γενικό Εισαγγελέα:

Η Νομική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας εναντίον τής... 15χρονης ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου -
Ανοιχτή επιστολή προς τον Εντιμότατο Γενικό Εισαγγελέα Κύριο Κώστα Κληρίδη

Εντιμότατε Γενικέ,

Η Μαρία-Φωτεινή είναι ένα 15χρονο ΑμΕΑ κορίτσι που επιβιώνει και χαίρεται αξιοπρεπώς τη ζωή της (αν και εγκλεισμένη μέρα-νύχτα στο σπίτι της) χάρη στα 18 φάρμακα και σκευάσματα που της χορηγούνται σχεδόν από τότε που γεννήθηκε!

Από το 2005 έως και το 2012, η ΜαρίαΦωτεινή, όντας άτομο με αναπηρία, ελάμβανε όλα της τα θεραπευτικά φάρμακα εντελώς δωρεάν.

Το 2013, ξαφνικά, αναίτια και εντελώς παράλογα, το Υπουργείο Υγείας διέκοψε τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη της ΜαρίαςΦωτεινής.

Κινητοποιηθήκαμε εμείς οι γονείς και από το 2014 το Υπουργείο Υγείας δεσμεύτηκε να συνεχίσει και πράγματι συνεχίζει τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη, όπως συνέβαινε και πριν το 2013.
Ζητάμε τα χρήματα που ξοδέψαμε για τα θεραπευτικά φάρμακα τού 2013 και το Υπουργείο Υγείας αρνείται να μας τα επιστρέψει, προφασιζόμενο δικαιολογίες.

Το χειρότερο όμως όλων, Εντιμότατε Γενικέ Εισαγγελέα, είναι ότι αυτόν τον παραλογισμό, αυτήν την αυθαιρεσία τής Διοίκησης την υπερασπίζεται η Νομική Υπηρεσία της οποίας προϊστασθε.

Εντιμότατε,

Γιατί η υπηρεσία σας υπερασπίζεται και μάλιστα με σθένος, μία τέτοια αδικία;
Γιατί επιτρέπετε να αδικείται ένα 15χρονο κορίτσι με βαριά επιληψία, γενικευμένη εγκεφαλοπάθεια, αστάθεια και ελαφρά νοητική υστέρηση;

ΥΓ. ΠΡΟ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΗΝΩΝ (το Φεβρουάριο) ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:


Εκπρόσωπος Τύπου του Κυπριακού Συνδέσμου Στήριξης Ατόμων με Επιληψία
& πατέρας της ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου

Εντιμότατο Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κώστα Κληρίδη

Θέμα: Για την υπόθεση τής βαριά άρρωστης (από φαρμακοανθεκτική επιληψία) 15χρονης ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου:
Ποια πραγματικά περιστατικά αγνοεί η έκθεση γεγονότων τού Υπουργείου Υγείας επί των οποίων βασίζεται η αγόρευση τής εξαίρετης Δικηγόρου τής Δημοκρατίας

1. Η έκθεση γεγονότων τού Υπουργείου Υγείας, επί των οποίων βασίζεται η Γραπτή Αγόρευση τής Δικηγόρου της Δημοκρατίας, αγνοεί το πότε και πώς οι γονείς τής ανήλικης ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου προσέφυγαν στην «διακριτική ευχέρεια τού Υπουργού Υγείας» διεκδικώντας τα φάρμακα τής κόρης τους (μη έχοντας πού αλλού να αποταθούν).
Αγνοεί ότι προτού οι γονείς προσφύγουν στον Εντιμότατο Υπουργό, είχαν αποταθεί, κατά τρόπο νόμιμο και συνεπή, προς ΟΛΟΥΣ τούς αρμοδίους φορείς, υπηρεσιακώς:

a. Το 2010, ο τότε εν ζωή παιδονευρολόγος/επιληπτιολόγος Σταύρος Χατζηλοϊζου αιτήθηκε την εξασφάλιση των θεραπευτικών φαρμάκων τής ΜαρίαςΦωτεινής, με έγγραφό του προς τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, αλλά απάντηση δεν έλαβε.
i. Το πρόβλημα λύθηκε με την μετάβαση τής ασθενούς στην Αμερική, όπου έγινε η συνταγογράφηση από τον εκεί θεράποντα ιατρό και ακολούθως καλύφθηκαν τα εν λόγω φάρμακα μέσω τού Τμήματος Επιδοτουμένων Ασθενών. (Τα υπόλοιπα έξοδα ήταν της οικογενείας).
ii. Με τον ίδιο τρόπο εξασφαλίστηκαν τα ίδια φάρμακα και το 2011 – μετάβαση (με έξοδα της οικογένειας) στις ΗΠΑ και επιδότηση φαρμάκων μέσω τού Τμήματος Επιδοτουμένων Ασθενών.

b. Το 2012, με εντολή τού τότε Υπουργού Υγείας, Σταύρου Μαλά, εστάλη το ίδιο αίτημα προς τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, οι οποίες απάντησαν ότι δεν υπάρχουν τα εν λόγω φάρμακα στην Κύπρο.
i. Η ασθενής μετέβη (ξανά με έξοδα τής οικογενείας) πάλι στις ΗΠΑ όπου και έγινε η συνταγογράφηση
ii. και τα ίδια φάρμακα πάλι, που αγοράστηκαν εκεί, καλύφθηκαν μέσω τού Τμήματος Των Επιδοτουμένων Ασθενών.

c. Το Μάρτη του 2013 ο (τότε νέο-αφιχθείς) θεράπων Παιδονευρολόγος της Μαρίας-Φωτεινής στο Μακάρειο, ο Δρ Ιωάννης Χ. Ιωάννου, εκ νέου αιτήθηκε προς τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες την εξασφάλιση των ιδίων φαρμάκων, χωρίς ανταπόκριση.
i. Τότε αναγκάστηκε η οικογένεια, με δικά της έξοδα, όπως πάντα, να μεταβεί στις ΗΠΑ προκειμένου τα ίδια φάρμακα να τα συνταγογράψει ο εκεί θεράπων ιατρός.
ii. Αυτά τα φάρμακα για το 2013 (που κόστισαν στην οικογένεια 13 χιλιάδες δολάρια) δεν τα κάλυψε η Κυπριακή Πολιτεία μέσω τού Υπουργείου Υγείας.

2. Η έκθεση γεγονότων τού Υπουργείου Υγείας, επί των οποίων βασίζεται η Γραπτή Αγόρευση τής Δικηγόρου της Δημοκρατίας, αγνοεί (ή και αποκρύπτει) ότι, ουσιαστικά η Πολιτεία (ποσώς ενδιαφέρει την οικογένεια εάν η αδράνεια βαραίνει τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες ή κάποιο άλλο Τμήμα του Υπουργείου Υγείας) αμέλησε να λύσει το πρόβλημα τής κατ΄ έτος ακώλυτης εξασφάλισης τών θεραπευτικών φαρμάκων ενός βαριά άρρωστου και ανάπηρου παιδιού, αφού επί σειρά ετών ενεργούσε αποσπασματικά και εκ των ενόντων, παρά τις άοκνες προσπάθειες τόσο τής οικογενείας όσο και των Κυπρίων θεραπόντων ιατρών, να εξασφαλιστούν αυτά τα φάρμακα διά βίου (κάτι που έγινε αποδεκτό/κατορθωτό από το 2014 και μετά).
• Το ότι η οικογένεια, εν τη απελπισία της, εύστοχα ή άστοχα, προσέφυγε (στα μέσα τού 2013) και στο Γραφείο τού Προέδρου τής Δημοκρατίας και στη «διακριτική ευχέρεια» του αρμοδίου υπουργού, δεν αναιρεί το δίκαιον τού αιτήματος τής βαριά άρρωστης ανηλίκου ΜαρίαςΦωτεινής ούτε παραγράφει τις ευθύνες τής Πολιτείας που αδρανούσε επί χρόνια, και φυσικά, δεν αφαιρεί το δικαίωμα από ένα βαριά άρρωστο δεκαπεντάχρονο παιδί να επιδοτηθεί για τα θεραπευτικά φάρμακα μιας ολόκληρης χρονιάς (του 2013), όταν η Πολιτεία το άφησε ορφανό.

3. Τόσον η Γενική Διεύθυνση τού Υπουργείου Υγείας όσο και η Δικηγόρος τής Δημοκρατίας βάλλουν εν χορώ κατά τής «διακριτικής ευχέρειας του Υπουργού», την οποίαν επικαλέσθηκαν οι απελπισμένοι και μη επαΐοντες γονείς.
• Δηλαδή, οι αρμόδιοι εστιάζουν στον (δήθεν παράτυπο) τρόπο με τον οποίο οι γονείς, όντας σε απόγνωση, διεκδίκησαν τα φάρμακα τού παιδιού των, οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν είναι ούτε δικολάβοι ούτε διοικητικοί, ώστε να δεσμεύονται και από το πώς πρέπει να αιτηθούν την υλοποίηση τών δικαιωμάτων τού παιδιού τους.
• Οι ταλαίπωροι γονείς, όταν συνειδητοποίησαν ότι όλα τα προηγούμενα διαβήματα τών θεραπόντων ιατρών έπεσαν στο κενό, αιτήθηκαν την εξασφάλιση τών θεραπευτικών φαρμάκων τού ανηλίκου τέκνου των με έναν συγκεκριμένο τρόπο («τη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού») και αντί οι αρμόδιοι να εξετάσουν το κατά πόσον το αίτημα καθαυτό είναι λογικό και σύννομο (μελετώντας το ιστορικό του παιδιού – είχαν και έχουν στη διάθεσή των όλα τα απαραίτητα στοιχεία –τους έχουμε προσκομίσει από το 2010 φάκελο αποτελούμενο από 110 σελίδες), αντί, λοιπόν, οι αρμόδιοι να αναζητήσουν τρόπο/διαδικασία/μέθοδο ώστε να συνεχιστεί ακωλύτως η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη/θεραπεία ενός δικαιούχου βαριά άρρωστου παιδιού (την οποία νομίμως ελάμβανε και λαμβάνει επί σειρά ετών – από το 2005), αντ΄ αυτού σπατάλησαν και σπαταλούν ώρες και ώρες για υπεκφυγές, γυρνώντας την πλάτη στη ουσία, η οποία είναι η προστασία του δικαιώματος τής ζωής ενός παιδιού που επιβιώνει χάρη σε μια απολύτως εξειδικευμένη και χρόνια φαρμακευτική θεραπεία.

4. Εν κατακλείδι, οι αρμόδιοι φορείς αγνόησαν τα πραγματικά περιστατικά και την ουσία του αιτήματος τών γονιών της ΜαρίαςΦωτεινής, παρασύροντας και τη Δικηγόρο της Δημοκρατίας σε μια ελάχιστα ουσιαστική προσέγγιση τής όλης υπόθεσης.
Γιατί όσα τυπικά προσχήματα και αν διατυπωθούν, δεν αλλοιώνεται η ουσία του επίμονου αιτήματος που ετέθη τόσον από τους θεράποντες Κυπρίους Ιατρούς όσο και από τους γονείς τού παιδιού (οι οποίοι διεκδίκησαν αρχικά μόνοι τους, δίχως δικηγόρο) το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τής κόρης τους γενικώς, και ειδικώς τις 13 χιλιάδες δολάρια για τα φάρμακα τού 2013 που αμέλησε να καλύψει η Πολιτεία.

5. Πάντως, η Πολιτεία, μέσω των Φαρμακευτικών Υπηρεσιών, αντελήφθη το σφάλμα της, δηλαδή την αδικία που διέπραξε κατά το 2013, αφού διέκοψε τη θεραπεία το παιδιού, και από το 2014 (δεσμεύτηκε και μάλιστα δημοσίως) να εξασφαλίζει τη συνέχεια τής επιδοτούμενης ιατροφαρμακευτικής θεραπείας της Μαρίας-Φωτεινής, και το πράττει πλέον κατά τρόπον υποδειγματικό.
Και αναρωτιέται κανείς, τι άλλαξε στα μέσα τού 2014 και η Πολιτεία απεφάσισε επί τέλους να επιληφθεί του ζητήματος;
Άλλαξε η ουσία του αιτήματος; - Όχι.
Άλλαξε η θεραπεία τής Μαρίας-Φωτεινής; - Ούτε.
Τότε, τι στην ευχή συνέβη και τα φάρμακα που αρνήθηκαν να δώσουν στο παιδί το 2013, κατοχυρώθηκαν από το 2014 και μετά;

Η απάντηση είναι απλή: άλλαξε στάση η Πολιτεία: αντί για δικαιολογίες, ασάφειες και αοριστίες, έδωσε επιτέλους εντολή στους αρμοδίους (χάρη στη δραστική παρέμβαση τού τότε εκλεκτού Διευθυντή των Φαρμακευτικών Υπηρεσιών, κυρίου Λούη Παναγή) να πράξουν το καθήκον τους, δηλαδή να εξασφαλίσουν την επιδοτούμενη φαρμακευτική θεραπεία της ΜαρίαςΦωτεινής, την οποία εντελώς παράλογα και άστοργα (για να μην πω εγκληματικά) διέκοψαν κατά το 2013, εξ ου και το αίτημα τής οικογενείας για καταβολή των 13 χιλιάδων δολαρίων που ξόδεψε για τα φάρμακα του παιδιού εκείνη τη χρονιά.

Μετά τιμής,
Κωνσταντίνος Καλλίμαχος,
Εκπρόσωπος Τύπου του Κυπριακού Συνδέσμου Στήριξης Ατόμων με Επιληψία
& πατέρας της Μαρίας-Φωτεινής

ΥΓ. Και κάτι τελευταίο: ένα πολύ βασικό φάρμακο του παιδιού είναι το ONFI, του οποίου την εξαγωγή, δυστυχώς, απαγορεύουν οι Αμερικανοί και γι΄ αυτό η μητέρα τής Μαρίας-Φωτεινής, η Αντιγόνη Καλλιμάχου, από το 2014, αναγκάζεται να ταξιδεύει κάθε έτος στις ΗΠΑ, προκειμένου να το προμηθευτεί. Μέχρι το 2016 ταξίδευε μία φορά το χρόνο αλλά από το 2017 πρέπει να ταξιδεύει τουλάχιστον δύο και τρεις φορές το χρόνο (για δυο τουλάχιστον βδομάδες τη φορά, με έξοδα πάλι δικά μας), αλλά πάντα με την στήριξη της Παιδονοευρολογικής Κλινικής τού Μακαρείου και των Φαρμακευτικών Υπηρεσιών, των οποίων των προσωπικό ευγνωμονούμε ολόψυχα, αφού χάρη σε αυτά τα θεραπευτικά φάρμακα η δεκαπεντάχρονη Μαρία/Φωτεινή Καλλιμάχου, όχι μόνο απλώς επιβιώνει, επιπλέον ζει με αξιοπρέπεια και χαρά! 

Η Νομική υπηρεσία θέλει αλλά το Υπουργείο Υγείας αρνείται... - Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Χτες δηλητηρίασαν το μοναδικό της φίλο, 30 μέτρα έξω από το σπίτι μας...




Ο εξάχρονος Μπουτς δεν ήταν ένα απλό κατοικίδιο.

Ήταν η πιστή συντροφιά της, ο αποτελεσματικός ψυχολόγος της, ο ακαταπόνητος και ενθουσιώδης  διασκεδαστή της, ο Μέγας Φίλος της..

Πρέπει να της λείπει πολύ, γιατί σήμερα το πρωί έβγαλε ένα μικρό σπυράκι στην άκρη τού χείλους  της, όπως ανέκαθεν συμβαίνει και σ΄ εμένα, όταν μου τυχαίνει μεγάλη στεναχώρια.

Με αγάπη,
Κώστας



Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Η πιο επικίνδυνη στιγμή της ανθρωπότητας


Ως θεωρητικός φυσικός με έδρα το Κέιμπριτζ, έζησα τη ζωή μου σε μία ασυνήθιστη, προνομιακή φούσκα. Το Κέιμπριτζ είναι μία ασυνήθιστη πόλη, χτισμένη γύρω από τον πυρήνα ενός εκ των καλύτερων πανεπιστήμιων του κόσμου. Σε αυτή τη πόλη, η επιστημονική κοινότητα, της οποίας είμαι μέλος από 20 ετών, είναι ακόμη πιο εκλεπτυσμένη. Μέσα σε αυτή την κοινότητα λοιπόν, η μικρή ομάδα των διακεκριμένων θεωρητικών φυσικών, με τους οποίους έχω εργαστεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, μπαίνει κάποιες φορές στο πειρασμό να θεωρεί τον εαυτό της «κορυφή». Σε κοινή κατεύθυνση με όλα αυτά, η δημοσιότητα που απέκτησα μέσω των βιβλίων μου αλλά και η απομόνωση που μου επέβαλε η ασθένεια μου, αισθάνομαι πως ύψωσε ακόμα περισσότερο τον «γυάλινο» πύργο μου.

Ως εκ τούτου η πρόσφατη απόρριψη των ελίτ, τόσο στις Η.Π.Α όσο και στην Μεγάλη Βρετανία, από την κοινωνία, έχει στόχο και εμένα, που ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Ο, τι και να πιστεύουμε για την απόφαση του βρετανικού εκλογικού σώματος να απορρίψει την Ευρωπαϊκή 'Ενωση και των Αμερικανών να «αγκαλιάσουν» τον Ντόναλντ Τραμπ, δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι αναλυτές θεώρησαν τις κινήσεις αυτές ως «κραυγές» θυμού, από πολίτες που νιώθουν προδομένοι από τους ηγέτες τους. Ηταν η στιγμή που οι «ξεχασμένοι» βρήκαν τις φωνές τους για να μιλήσουν και να απορρίψουν τις συμβουλές και τις παροτρύνσεις των «ειδικών» και της ελίτ.

Δεν αποτελώ εξαίρεση σε αυτό το κανόνα. Προειδοποίησα πριν από το Brexit, ότι μια τέτοια εξέλιξη θα έχει πολύ κακές επιπτώσεις στην ανάπτυξη της επιστήμης στην Βρετανία, ότι αν φεύγαμε θα κάναμε ένα βήμα προς τα πίσω, όμως οι ψηφοφόροι δε με άκουσαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον από τους πολιτικούς ηγέτες, καλλιτέχνες, επιστήμονες και τις προσωπικότητες της δημόσιας σφαίρας που έδιναν ακριβώς τις ίδιες συμβουλές και προειδοποιήσεις.Αυτό που τώρα έχει σημασία, ίσως περισσότερο από τις αποφάσεις των δύο εκλογικών σωμάτων, είναι ο τρόπος που θα αντιδράσει η ελίτ. Θα υποβαθμίσουμε και θα απορρίψουμε αυτές τις επιλογές ως ξεσπάσματα ωμού λαϊκισμού που αδυνατεί να συνυπολογίσει όλα τα δεδομένα; Θα προσπαθήσουμε να παραβλέψουμε τις επιλογές όλων αυτών των ανθρώπων και ο,τι αυτές εκπροσωπούν; Κατά την άποψη μου, μια τέτοια στάση θα αποτελούσε ολέθριο λάθος.

Οι ανησυχίες που διέπουν αυτές τις ψήφους, για τις οικονομικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και την επιτάχυνση των τεχνολογικών αλλαγών είναι απολύτως κατανοητές. Η αυτοματοποίηση των εργοστασίων έχει ήδη αποδεκατίσει τις θέσεις εργασίας στις παραδοσιακές κατασκευές και η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι βέβαιο πως θα οξύνει αυτό το φαινόμενο, πλήττοντας βαθιά τις μεσαίες τάξεις και αφήνοντας διαθέσιμες μόνο τις θέσεις που απαιτούν δημιουργικότητα και ανθρώπινη εποπτεία. Αυτό με τη σειρά του θα διογκώσει τις ήδη μεγάλες οικονομικές ανισότητες σε όλο τον κόσμο.Το διαδίκτυο και οι πλατφόρμες θα επιτρέπουν σε πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων να συγκεντρώσουν αμύθητο πλούτο, διατηρώντας επιχειρήσεις με ελάχιστες θέσεις εργασίες, αλλά με τεράστιο κέρδος. Αυτή η εξέλιξη φαντάζει αναπόφευκτη, αλλά και καταστροφική για τις κοινωνίες. Αυτό πρέπει να το αναλογιστούμε σε παράλληλη προβολή με την οικονομική κατάρρευση, που φανέρωσε ότι στις κοινωνίες μία μικρή ομάδα ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον οικονομικό κλάδο μπορούν να εξασφαλίσουν υπέρογκες αμοιβές, την ώρα που οι υπόλοιποι απλώς «ασφαλίζουμε» την επιτυχία τους και «πληρώνουμε τον λογαριασμό» όταν η απληστία τους μας οδηγεί όλους μαζί στον γκρεμό.

Ζούμε σε ένα κόσμο μιας διαρκώς διογκούμενης οικονομικής ανισότητας, στον οποίο ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν όχι μόνο το βιωτικό τους επίπεδο να πέφτει, αλλά και την ελπίδα τους να βγάλουν τα προς το ζην να εξαφανίζεται. Αυτοί οι άνθρωποι είναι που στο πρόσωπο του Τραμπ και στην προοπτική του Brexit είδαν μια νέα προοπτική, μια ευκαιρία να διακδικήσουν κάτι καλύτερο.Η ευρεία χρήση του διαδικτύου και των social media σε παγκόσμιο επίπεδο, οδήγησε σε ακόμα ένα αποτέλεσμα. Η σκληρή φύση όλων αυτών των ανισοτήτων προβλήθηκε παντού, μπόρεσε να αποκαλυφθεί πλήρως, σε αντίθεση με παρόμοιες καταστάσεις του παρελθόντος.

Για μένα η δυνατότητα της χρήσης της τεχνολογίας για επικοινωνία ήταν μία απελευθερωτική και θετική εμπειρία. Χωρίς την τεχνολογία δεν θα μπορούσα να εργάζομαι όλα αυτά τα χρόνια.

Παράλληλα όμως, οι ζωές των πλουσιότερων ανθρώπων, στις πιο αναπτυγμένες περιοχές του πλανήτη είναι «βασανιστικά» ορατές, προσιτές σε οποιονδήποτε έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, όσο φτωχός κι αν είναι. Πιο πολλοί άνθρωποι έχουν κινητό, από αυτούς που έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και αυτό σημαίνει πως σχεδόν όλοι μας σε αυτόν τον πλανήτη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ύπαρξη αυτής της τεράστιας ανισότητας.

Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι άμεσες: ο αγροτικός κόσμος θα οδηγείται σε φτωχές πόλεις, με πλοηγό την ελπίδα. Οταν ο κόσμος δει πως η «νιρβάνα» του Instagram δεν είναι εφικτή ούτε εκεί, θα αναζητήσει καλύτερη τύχη στην απέναντι όχθη, ακολουθώντας το ρεύμα των οικονομικών μεταναστών και ταξιδεύοντας για μια καλύτερη ζωή. Οι μεταναστευτικές ροές, με την σειρά τους, δοκιμάζουν τις αντοχές των χωρών που τους υποδέχονται, αυξάνοντας συνεχώς τον πήχη της ετοιμότητας και των υποδομών για τις τελευταίες. Κάπως έτσι, φθείρεται η κατανόηση των πολιτών και τροφοδοτείται ο πολιτικός λαϊκισμός.

Για μένα το πιο σημαντικό είναι πως σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας, το είδος μας πρέπει να λειτουργήσει σαν ένα σύνολο, συνεργατικά. Πρέπει να δουλέψουμε μαζί.Αντιμετωπίζουμε τεράστιους περιβαλλοντικούς κινδύνους: κλιματική αλλαγή, υπερπληθυσμό, επιδημίες, μόλυνση των ωκεανών, προβλήματα στην τροφική παραγωγή και εξαφάνιση των ειδών. Όλα αυτά πρέπει να μας υπενθυμίζουν ότι βρισκόμαστε στην πιο επικίνδυνη φάση της ανθρώπινης ανάπτυξής. Εχουμε τα τεχνολογικά μέσα να καταστρέψουμε τον πλανήτη μας, αλλά ακόμα δεν έχουμε τα μέσα για να ξεφύγουμε από αυτόν. Ισως σε κάποια χρόνια να μπορέσουμε να εξαπλωθούμε και σε άλλους τόπους πέραν της Γης, αλλά ως τότε πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να προστατεύσουμε τον μοναδικό μας πλανήτη.

Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει τα έθνη να χτίσουν γέφυρες και όχι τείχη μεταξύ τους.

Αλλά για να το πετύχουμε, θα πρέπει οι ηγέτες του κόσμου να αντιληφθούν πως απέτυχαν και πως απογοήτευσαν τους πολίτες. Με τους πόρους να συγκεντρώνονται στα χέρια των λίγων, θα πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε περισσότερο από όσο σήμερα. Με τις θέσεις εργασίας να μειώνονται, με ολόκληρες βιομηχανίες να κλείνουν, θα πρέπει να βοηθήσουμε τους λαούς να διασώσουν τον τόπο τους, να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα της εποχής. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να τους παρέχουμε την απαραίτητη οικονομική βοήθεια, για όσο χρειαστεί ώστε να το πετύχουν.

Αν οι κοινωνίες και οι οικονομίες δεν αντέχουν ένα τόσο μαζικό κύμα μετανάστευσης, θα πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση, προσπαθώντας να στηρίξουμε την παγκόσμια ανάπτυξη. Αυτός είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος ώστε τα εκατομμύρια των μεταναστών να ξαναβρούν την χαμένη ελπίδα, που έσβησε στον τόπο τους. Να αναζητήσουν το καλύτερο μέλλον στο ίδιο τους το σπίτι.Μπορούμε να το κάνουμε, είμαι πολύ αισιόδοξος για το είδος μου. Για να το κάνουμε όμως, πρέπει οι παγκόσμιες ελίτ, από το Λονδίνο στο Χάρβαρντ, από το Κέιμπριτζ στο Χόλιγουντ, να εμπεδώσουμε το μήνυμα που στάλθηκε αυτή τη χρονιά. Να μάθουμε, πάνω από όλα, την ταπεινοφροσύνη.


Πηγή: «Η πιο επικίνδυνη στιγμή της ανθρωπότητας» - Ενα άρθρο-ποίημα του Στίβεν Χόκινγκ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/305960/i-pio-epikindyni-stigmi-tis-anthropotitas-ena-arthro-poiima-toy-stiven-hokingk#ixzz4Ww64xiyx


STEVEN HAWKING