Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Περί κατάθλιψης και εξουθένωσης (άρτιο και εξομολογητικό κείμενο του φίλου Τάκη Αλεβαντή)


30 Ιανουαρίου 2018

Περί κατάθλιψης και εξουθένωσης


Μερικές μεγάλες δοκιμασίες μπορούν να μας κάνουν σοφότερους …
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 30 Ιανουαρίου 2018 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-317)

Ξαναβρέθηκα την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες όπου έχω περάσει 30 χρόνια της επαγγελματικής μου ζωής. Περπάτησα ξανά σε γνώριμα μέρη και φυσικά θυμήθηκα μια σειρά από ευχάριστα αλλά και δυσάρεστα γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή μου για πάντα. Όπως το επεισόδιο της επαγγελματικής εξουθένωσης (burn-out) που πέρασα πριν από 16 χρόνια.

Υπηρετούσα τότε στη μονάδα Πολιτικής Προστασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μου είχαν ανατεθεί μια σειρά από σημαντικά θέματα που αφορούσαν την προστασία των πολιτών από ατυχήματα και καταστροφές. Σε αυτά περιλαμβάνονταν η έγκαιρη προειδοποίηση του πληθυσμού, ο κοινός ευρωπαϊκός αριθμός έκτακτης ανάγκης (το 112), η ιατρική καταστροφών, η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με νέα κράτη μέλη και η έρευνα και τεχνολογία στον τομέα της ασφάλειας και της προστασίας.

Παράλληλα, έμπαινα και επιφυλακή στο υποτυπώδες τότε κέντρο επιχειρήσεων που συντόνιζε την αποστολή εμπειρογνωμόνων στους τόπους μεγάλων ατυχημάτων και καταστροφών. Όπως πετρελαιοκηλίδες, χημικά ατυχήματα, σεισμοί και πλημμύρες. Ο φόρτος της δουλειάς, το αίσθημα ευθύνης ότι μερικά πράγματα έπρεπε να γίνουν οπωσδήποτε για να προστατευθούν οι πολίτες και τα εμπόδια που έθετε η πολιτική συγκυρία αλλά και η συχνά κοντόφθαλμη αντιμετώπιση από την ιεραρχία έφεραν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Το καθημερινό άγχος έγινε ανυπόφορο. Ο ύπνος μειώθηκε ή ήταν γεμάτος εφιάλτες. Ο εκνευρισμός, ιδίως στο σπίτι ξεπέρασε συχνά τα επιτρεπόμενα όρια. Η υπερδιέγερση διαδεχόταν περιόδους υπνηλίας που κρατούσαν ολόκληρα σαββατοκύριακα. Μέχρι τη στιγμή που η ελπίδα για μια Ευρωπαϊκή Ένωση της προστασίας των πολιτών ναυάγησε στα νερά της μικροπολιτικής σκοπιμότητας, του εκφοβισμού και των εθνικών συμφερόντων. Συμφέροντα, τα οποία συχνά αγνοούν ή και υπονομεύουν το μακροπρόθεσμο συμφέρον των πολιτών …

Η ελπίδα αποτελεί το καλύτερο κίνητρο. Όταν εκλείψει η ελπίδα καταλαβαίνει κανείς πως είναι μάταιο να αγωνίζεται. Αυτό σε συνδυασμό με μια ψυχική κα σωματική υπερκόπωση οδηγούν εξ ορισμού στην εξουθένωση. Η ζωή δεν έχει πια καμία αξία και γεύση. Το βάρος στο στήθος είναι ανυπόφορο. Οι αυτοκτονικές σκέψεις σε κατακλύζουν. Δεν έχεις διάθεση για τίποτα αλλά δεν μπορείς και να ησυχάσεις. Ο φευγαλέος ύπνος είναι γεμάτος εφιάλτες. Δεν μπορείς να συγκεντρωθείς αλλά ούτε και να συνομιλήσεις χωρίς να διαπληκτιστείς ακόμη και με τους ανθρώπους που σε αγαπούν …

Και θέλεις να φύγεις. Να φύγεις όσο πιο μακριά γίνεται … Πήρα το αυτοκίνητο και κατέβηκα στην Ελλάδα αφού είχα υποβάλλει παραίτηση από τη θέση του ευρωυπαλλήλου. Όμως το βάρος στο στήθος, οι αϋπνίες και οι μαύρες σκέψεις με συνόδευαν παντού. Ευτυχώς, αγόρασα ένα τετράδιο και κάθε φορά που έφτανα στο αμήν καθόμουν και έγραφα τις σκέψεις και τα παράπονά μου.

Κι επειδή (όπως έμαθα στη συνέχεια) η υπηρεσία αντιμετωπίζει δεκάδες παρόμοια επεισόδια … η ιατρική υπηρεσία με ενημέρωσε ότι η παραίτηση δεν έγινε δεκτή και ότι με έθετε σε αναρρωτική άδεια μέχρι να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Κάτι για το οποίο χρειάστηκε ενάμισης χρόνος με ψυχοθεραπεία, χρονικά οριοθετημένη φαρμακευτική αγωγή και αλλαγή καθηκόντων.

Τα διδάγματα. Το πρώτο βήμα για να ξεπεράσω αυτή τη δοκιμασία ήταν η απόφαση που πήρα να αγωνιστώ να επιστρέψω στην οικογένεια και στη δουλειά μου. Ο πατέρας μου έπασχε από χρόνια κατάθλιψη κάτι που δεν ήθελα με κανέναν τρόπο για τον εαυτό μου. Είχα επίσης αποκλείσει και κάθε μακρόχρονη φαρμακευτική αγωγή με ψυχοφάρμακα. Ναι, πήρα φάρμακα αλλά μόνο σε προσωρινή βάση και προσπαθώντας, με συστηματική ψυχοθεραπεία και αυτοανάλυση, να αλλάξω την θεώρησή μου για τη ζωή.

Σιγά-σιγά ξεπερνώντας αυτή τη δοκιμασία άρχισα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Επικεντρώθηκα στα αίτια που με είχαν οδηγήσει στην εξουθένωση. Έμαθα να αναλύω τα προβλήματα ώστε να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της καθημερινότητας με ρεαλισμό και επιφυλακτικότητα. Αποφεύγοντας τις ατραπούς που οδηγούν στην κατάθλιψη και την εξουθένωση. Και κατανοώντας τον δόλο και την εξαπάτηση, ώστε να προστατεύομαι από απογοητεύσεις και από αποτυχίες.

Έμαθα τα όρια μου και πως να αποφεύγω καταστάσεις που με αγχώνουν. Να πολεμώ για πράγματα που αξίζουν, περιορίζοντας ή και αναβάλλοντας τις μετωπικές συγκρούσεις εν θερμώ, μέχρι να έχω μελετήσει καλά όλες τις εναλλακτικές επιλογές. Η ψυχική ηρεμία είναι πολύτιμος σύμμαχος για την επιτυχημένη επίλυση των προβλημάτων και δεν πρέπει να θυσιάζεται σε καμία περίπτωση. Μερικά προβλήματα τα λύνει ο χρόνος. Σε άλλες περιπτώσεις αρκεί μια δόση ζαμανφουτίνης χωρίς βέβαια να γίνεται κανείς αναίσθητος!

Κατάλαβα επίσης πόσο αξίζουν στη ζωή μου ορισμένες ανθρώπινες σχέσεις. Σχέσεις τις οποίες ο φόρτος δουλειάς με είχε κάνει να παραμελήσω. Η οικογένεια και ορισμένοι πραγματικοί φίλοι που μου συμπαραστάθηκαν και με βοήθησαν να ξεπεράσω τη δοκιμασία. Χωρίς να πάψω να παθιάζομαι για μερικά θέματα, τα αγαπημένα μου πρόσωπα έχουν τώρα πολύ υψηλότερη προτεραιότητα στη ζωή μου σε σχέση με το παρελθόν.

Παράλληλα, η εμπειρία μου με δίδαξε να κατανοώ καλύτερα όσους περνούν παρόμοιες δυσκολίες. Και να προσπαθώ να τους συμπαρασταθώ όσο καλύτερα μπορώ. Γιατί η καλοσύνη και η συμπαράσταση που λαμβάνουμε στις δυσκολίες μας είναι δανεικές. Αν δεν μπορούμε να τις ανταποδώσουμε σε αυτούς που μας τις έδωσαν απλόχερα μπορούμε σίγουρα να τις χαρίσουμε σε κάποιους άλλους που τις έχουν ανάγκη …

Το σημαντικότερο όμως πράγμα που με δίδαξε η εμπειρία αυτή ήταν ότι όσο κι αν υποκρίνομαι τον αθάνατο σε αυτή τη ζωή, στην πραγματικότητα είμαι θνητός. Ή όπως έλεγαν οι αρχαίοι, βροτός. Κι αξίζει μεν να προσπαθήσω να κάνω κάτι χρήσιμο για τον πλησίον μου αλλά δεν αξίζει να «ζημιώσω την ψυχή μου» και την υγεία μου γιατί το αποτέλεσμα δεν θα είναι καλό ούτε για μένα ούτε για το κοινωνικό σύνολο.

Ναι, η μεγάλη αυτή δοκιμασία με έκανε σοφότερο!

Υ.Γ. Η εξουθένωση δεν απειλεί μόνο γραφειοκράτες αλλά και εργαζόμενους στον τομέα της υγείας, εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς λειτουργούς, δικηγόρους, αστυνομικούς, λογιστές, δημοσιογράφους, διαφημιστές, καλλιτέχνες, πωλητές και υπαλλήλους (ιδίως εταιρειών υψηλής τεχνολογίας).

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

17 μέρες χωρίς κρίσεις

Αλλά από την καθημερινή και ασταμάτητη αγωνία, βρισκόμαστε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Πρέπει να ηρεμήσουμε λίγο.

Ιδίως η Αντιγόνη.

Με αισιοδοξία,
Κώστας

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Πάλι

Της αρέσει να πηγαίνουμε οι δυο μας στο γειτονικό σούπερ-μάρκετ (απέχει ελάχιστα από το σπίτι μας). Εκεί αναζητά ηλικιωμένες κυρίες που μοιάζουν με τις πρωταγωνίστριες τής αγαπημένης της σειράς "Καμώματα τζι Αρώματα". Άλλη την αποκαλεί Μάριον, άλλη Βικτώρια και άλλη Άντρεα. Τις χαιρετάει, τους μιλάει δειλά και αν τύχει να πάρει καμία αγκαλίτσα, πετάει στα σύννεφα!

Μέχρι σήμερα πηγαίναμε οι δυο μας με το μεγάλο το αυτοκίνητο, το βιάνο, του οποίου η τρίτη σειρά καθισμάτων γίνεται κρεβάτι περίθαλψης. Φτάνουμε, πρώτα βγάζω το πολύ βολικό καροτσάκι που φέραμε από την Αμερική, μετά ανοίγω στη Μαρία-Φωτεινή, της φοράω γυαλιά ηλίου και καπελάκι  για να μην της προκαλέσουν επιληπτική κρίση τα έντονα φώτα του καταστήματος, και πάμε μέσα.

Α, παίρνω μαζί μου και το αντιεπιληπτικό άμεσης δράσης, το "επιστάτους", ένα μπουκαλάκι με τέσσερα λεπτά σωληνάρια. Αυτή τη φορά όμως, για κακή μας τύχη, το ξέχασα στο αυτοκίνητο...

Εκεί που κοτσομπολεύαμε, πέφτει στην αγκαλιά μου: "φοβάμαι" μου λέει, αρχίζει να τρέμει και αμέσως λιποθυμά. Κατά τύχη, το καρότσι μας ήταν εκεί δίπλα. Τρέξαμε προς το αυτοκίνητο. Με ακολούθησε κάποιος κύριος για να μου δώσει το καπελάκι που μας έπεσε. Του είπα να κρατήσει το κεφαλάκι της Μαρίας-Φωτεινής να μη χτυπήσει στο σίδερο του καροτσιού. Άνοιξα το σωληνάριο τού "επιστάτους", γύρισα ανάποδα το μπουκαλάκι, τράβηξα πίσω τη σύριγγα, γέμισε με φάρμακο και το έσταξα ανάμεσα στα ούλα και στα δόντια.

Αλλά η κρίση ήταν πολύ δυνατή και όταν άρχισε, το κεφάλι και τα μάτια γύρισαν προς τα επάνω, με αποτέλεσμα άλλα σάλια να πάνε στο στομάχι και άλλα στα πνευμόνια και τώρα που έβαλα το "επιστάτους" και έγειρα λίγο το κεφάλι μπροστά, η Μαρία-Φωτεινή άρχισε να βήχει και να πετάει πάνω στο μανίκι μου πολλά σάλια που είχε ειροφήσει. Γλίτωσε δηλαδή.

Ζητώ από τον κύριο, που με βοηθούσε, να ανοίξει το κινητό του, του υπαγόρευσα τον αριθμό τής Αντιγόνης που ευτυχώς ήταν σπίτι μας με τον αδελφό της τον Κλεάνθη και κατεύθασαν αμέσως. Άνοιξα πίσω το αυτοκίνητο και την ξαπλώσαμε στο "κρεβάτι".

Φτάνοντας σπίτι, βλέπω απ΄ έξω να περιμένει ο δικός μου αδελφός. Είχε έλθει από τη Λεμεσό, εκτάκτως για μια δουλειά και πέρασε να μας δει. Αυτό κι αν ήταν σύμπτωση. Τα αδέλφια μάς βοήθησαν και ανεβάσαμε τη Μαρία-Φωτεινή στον καναπέ τού πρώτου ορόφου όπου είναι η κουζίνα και το καθιστικό με τις Πρώτες Βοήθειες.

Τώρα κοιμάται η ψυχούλα μας.

Σκεφτόμαστε ότι άρχισαν να πυκνώνουν οι κρίσεις και πρέπει να πάμε ξανά στην Αμερική προς το Μάη. Αλλά νοσοκόμα δεν έχουμε, ούτε βοήθεια. Ή μάλλον, πρόκειται να έχουμε (ελπίζω), στα μέσα Απριλίου, την Άρπια από τις Φιλιππίνες. Είναι βοηθός νοσοκόμας, με σπουδές ενός έτους είπε. Κάτι είναι κι αυτό. Να όμως που δεν μπορεί να έλθει στην Αμερική, γιατί αποκλείεται οι Αμερικανοί να της δώσουνε βίζα. Τα χέρια τής Αντιγόνη είναι διαλυμένα. Εγώ έχω πολλή δουλειά εκείνον τον καιρό...

Όπως μπορείς πια δούλεψε μυαλό...

Με αισιοδοξία,
Κώστας

ΥΓ. Σε μία ώρα ξύπνησε ορεξάτη. "Μα πού είμαι" αναρωτήθηκε. Και μετά "Δεν ζαλίστηκα εγώ. Δεν έπεσα. Δεν είμαι άρρωστη εγώ. Η Μάριον είναι δυνατή! Η Βικτώρια είναι άρρωστη, όχι εγώ... Γελάμε. Δεν κλαίμε. Τρα λα λα, τρα λα λα".

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

Παραλίγο

Ήταν κάτασπρη σαν το πανί και ανάπνεε με πολύ κόπο στην ιδιωτική κλινική όπου νοσηλευόταν επί τρεις μέρες με γρίπη. Καλεί τη νοσοκόμα η Αντιγόνη, εκείνη σκοτώθηκε να φέρει οξύμετρο αλλά δεν έβρισκε και πήγε στις Πρώτες Βοήθειες απ΄ όπου επιτέλους επέστρεψε: το οξυγόνο, που φυσιολογικά έπρεπε να βρίσκεται στο 95 με 97, ήταν κάτω από... 70. Χαράματα και το τι επακολούθησε...

Το πρωί μάς βρήκε στην ανήμπορη εντατική τής εν λόγω κλινικής. Κινήσαμε γη και ουρανό να πάμε κάπου ασφαλέστερα και πριν νυχτώσει ήμασταν στην εντατική τού Μακαρείου, όπου σώσανε το παιδί μας! Μισό μήνα κράτησε το μαρτύριο. Δεν ξέραμε πώς θα είναι όταν ξυπνήσει. Η μόνη απώλεια είναι στο αριστερό πόδι: δεν το πατάει πλέον, το σέρνει.

Τρεις βδομάδες μετά κι ενώ είμαστε σπίτι μας χαρούμενοι και ανέμελοι, σήμερα, στις δέκα το πρωί, εκεί που η Μαρία-Φωτεινή χόρευε (με την Αντιγόνη δίπλα της) έπεσε με ορμή στο πάτωμα. 

Από την κάμερα βλέπω την Αντιγόνη που μάταια προσπαθούσε να σηκώσει το παιδί... (Τα χέρια της πλέον δεν πιάνουν. Οι εγχειρισμένοι καρποί της δεν θα συνέλθουν ποτέ.)

Η επιληπτική κρίση ήταν βαριά, αίμα έτρεχε από το δεξί μάγουλο, τα δόντια και τα ούλα, η μισολιπόθυμη Μαρία-Φωτεινή έκλαιγε γοερά και έτρεμε στο πάτωμα... (Μεγάλωσε το παιδάκι μας. Δεν είναι μωρό που το πιάναμε στα χέρια και τρέχαμε.)

Τη σήκωσα με χίλια βάσανα και την κάθισα στη γωνία τού καναπέ ώστε να μη γέρνει. Η Αντιγόνη έσταξε το "επιστάτους" ανάμεσα στα ούλα και τα δόντια τής αριστερής παρειάς και σε λίγο η Μαρία-Φωτεινή χαλάρωσε κάπως. 

Τώρα, δέκα ώρες μετά, ισορροπήσαμε κάπως. Η οδοντίατρος είπε ότι το μπροστινό δόντι που εξείχε, τώρα σπρώχτηκε στο κόκκαλο και ελπίζει μέχρι αύριο να σταματήσει η αιμορραγία - ο πόνος θα κρατήσει.

"Η Μάριον φοβήθηκε", μου είπε πριν λίγο. (Έχει μία περσόνα, τη Μάριον. Μιλάει για εκείνη, αλλά εννοεί τον εαυτό της.) Και συμπλήρωσε: "Τώρα η Μάριον είναι καλύτερα. Γελάει". (Αυτό συνηθίζει να το λέει περισσότερο ως ευχή, όταν πονάει.)

Με αγάπη,
Κώστας

ΥΓ. Μάριον λένε την πρώτη της ξαδέλφη που λατρεύει και θαυμάζει και θα χαιρόταν απίστευτα αν την έβλεπε έστω αραιά και που. Έτσι, βάφτισε τον εαυτό της Μάριον και την έχει συνεχώς μαζί της...

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Η νομική Υπηρεσία (υποτίθεται) θέλει, αλλά το Υπουργείου Υγείας αγρόν αγοράζει...



Η Νομική υπηρεσία θέλει αλλά το Υπουργείο Υγείας αρνείται - Ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό Υγείας, Δρα Γιώργο Παμπορίδη.

Έντιμε Υπουργέ,

Σήμερα, Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017, ο Εντιμότατος Δικαστής του Διοικητικού Δικαστηρίου ερώτησε τον εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας εάν έχει γίνει κάτι εκ μέρους της Γενικής Εισαγγελίας, επειδή η υπόθεση της Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου έχει «ανθρωπιστική πτυχή».

Ο εκπρόσωπος της Νομικής Υπηρεσίας απάντησε ότι η Γενική Εισαγγελία, μέσω της δικηγόρου της Δημοκρατίας (η οποία χειριζόταν την υπόθεση της Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου) έπραξε ανθρωπιστικώς τα δέοντα:
με τη συναίνεση του Γενικού Εισαγγελέα, απευθύνθηκε επιμελώς προς το Υπουργείο Υγείας και ζήτησε να ικανοποιηθεί το αίτημα της Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου, αλλά το Υπουργείο Υγείας αρνήθηκε!!!

Κύριε Υπουργέ,
Εντιμότατε Δρα Γιώργο Παμπορίδη,

Προς τι τόσο μένος εκ μέρους των αρμοδίων λειτουργών του Υπουργείου Υγείας;
Προς τι τόση αδιαφορία;
Προς τι τόσο πείσμα και γινάτι;

Δεν αντιλαμβάνονται οι αρμόδιοι λειτουργοί τού Υπουργείου Υγείας πως όταν κάποιος αρνείται τα φάρμακα σε ένα άρρωστο δεκαπεντάχρονο κορίτσι (που υποφέρει από τότε που γεννήθηκε), δίκαια μπορεί να επικριθεί για αναισθησία και απανθρωπιά;

Αυτή είναι η αποστολή των αρμοδίων λειτουργών του Υπουργείου Υγείας;
Αυτή είναι αποστολή του κράτους;
Να αγνοεί ακόμη και τις ανθρωπιστικές ευαισθησίες και πρωτοβουλίες της Νομικής Υπηρεσίας;

Με συγκρατημένη απογοήτευση και οδύνη,

Οι γονείς της Μαρίας-Φωτεινής
Αντιγόνη Κόκκινου Καλλιμάχου, Βοηθός Διευθύντρια Δημοτικής Εκπαίδευσης &
Κωνσταντίνος Καλλίμαχος, συγγραφέας-εκπαιδευτικός

------------------------------------------------------------------------------------------------------
Προ πέντε μηνών (στα μέσα Ιουνίου) απευθυνθήκαμε στο Γενικό Εισαγγελέα:

Η Νομική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας εναντίον τής... 15χρονης ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου -
Ανοιχτή επιστολή προς τον Εντιμότατο Γενικό Εισαγγελέα Κύριο Κώστα Κληρίδη

Εντιμότατε Γενικέ,

Η Μαρία-Φωτεινή είναι ένα 15χρονο ΑμΕΑ κορίτσι που επιβιώνει και χαίρεται αξιοπρεπώς τη ζωή της (αν και εγκλεισμένη μέρα-νύχτα στο σπίτι της) χάρη στα 18 φάρμακα και σκευάσματα που της χορηγούνται σχεδόν από τότε που γεννήθηκε!

Από το 2005 έως και το 2012, η ΜαρίαΦωτεινή, όντας άτομο με αναπηρία, ελάμβανε όλα της τα θεραπευτικά φάρμακα εντελώς δωρεάν.

Το 2013, ξαφνικά, αναίτια και εντελώς παράλογα, το Υπουργείο Υγείας διέκοψε τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη της ΜαρίαςΦωτεινής.

Κινητοποιηθήκαμε εμείς οι γονείς και από το 2014 το Υπουργείο Υγείας δεσμεύτηκε να συνεχίσει και πράγματι συνεχίζει τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική της περίθαλψη, όπως συνέβαινε και πριν το 2013.
Ζητάμε τα χρήματα που ξοδέψαμε για τα θεραπευτικά φάρμακα τού 2013 και το Υπουργείο Υγείας αρνείται να μας τα επιστρέψει, προφασιζόμενο δικαιολογίες.

Το χειρότερο όμως όλων, Εντιμότατε Γενικέ Εισαγγελέα, είναι ότι αυτόν τον παραλογισμό, αυτήν την αυθαιρεσία τής Διοίκησης την υπερασπίζεται η Νομική Υπηρεσία της οποίας προϊστασθε.

Εντιμότατε,

Γιατί η υπηρεσία σας υπερασπίζεται και μάλιστα με σθένος, μία τέτοια αδικία;
Γιατί επιτρέπετε να αδικείται ένα 15χρονο κορίτσι με βαριά επιληψία, γενικευμένη εγκεφαλοπάθεια, αστάθεια και ελαφρά νοητική υστέρηση;

ΥΓ. ΠΡΟ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΗΝΩΝ (το Φεβρουάριο) ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:


Εκπρόσωπος Τύπου του Κυπριακού Συνδέσμου Στήριξης Ατόμων με Επιληψία
& πατέρας της ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου

Εντιμότατο Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κώστα Κληρίδη

Θέμα: Για την υπόθεση τής βαριά άρρωστης (από φαρμακοανθεκτική επιληψία) 15χρονης ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου:
Ποια πραγματικά περιστατικά αγνοεί η έκθεση γεγονότων τού Υπουργείου Υγείας επί των οποίων βασίζεται η αγόρευση τής εξαίρετης Δικηγόρου τής Δημοκρατίας

1. Η έκθεση γεγονότων τού Υπουργείου Υγείας, επί των οποίων βασίζεται η Γραπτή Αγόρευση τής Δικηγόρου της Δημοκρατίας, αγνοεί το πότε και πώς οι γονείς τής ανήλικης ΜαρίαςΦωτεινής Καλλιμάχου προσέφυγαν στην «διακριτική ευχέρεια τού Υπουργού Υγείας» διεκδικώντας τα φάρμακα τής κόρης τους (μη έχοντας πού αλλού να αποταθούν).
Αγνοεί ότι προτού οι γονείς προσφύγουν στον Εντιμότατο Υπουργό, είχαν αποταθεί, κατά τρόπο νόμιμο και συνεπή, προς ΟΛΟΥΣ τούς αρμοδίους φορείς, υπηρεσιακώς:

a. Το 2010, ο τότε εν ζωή παιδονευρολόγος/επιληπτιολόγος Σταύρος Χατζηλοϊζου αιτήθηκε την εξασφάλιση των θεραπευτικών φαρμάκων τής ΜαρίαςΦωτεινής, με έγγραφό του προς τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, αλλά απάντηση δεν έλαβε.
i. Το πρόβλημα λύθηκε με την μετάβαση τής ασθενούς στην Αμερική, όπου έγινε η συνταγογράφηση από τον εκεί θεράποντα ιατρό και ακολούθως καλύφθηκαν τα εν λόγω φάρμακα μέσω τού Τμήματος Επιδοτουμένων Ασθενών. (Τα υπόλοιπα έξοδα ήταν της οικογενείας).
ii. Με τον ίδιο τρόπο εξασφαλίστηκαν τα ίδια φάρμακα και το 2011 – μετάβαση (με έξοδα της οικογένειας) στις ΗΠΑ και επιδότηση φαρμάκων μέσω τού Τμήματος Επιδοτουμένων Ασθενών.

b. Το 2012, με εντολή τού τότε Υπουργού Υγείας, Σταύρου Μαλά, εστάλη το ίδιο αίτημα προς τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες, οι οποίες απάντησαν ότι δεν υπάρχουν τα εν λόγω φάρμακα στην Κύπρο.
i. Η ασθενής μετέβη (ξανά με έξοδα τής οικογενείας) πάλι στις ΗΠΑ όπου και έγινε η συνταγογράφηση
ii. και τα ίδια φάρμακα πάλι, που αγοράστηκαν εκεί, καλύφθηκαν μέσω τού Τμήματος Των Επιδοτουμένων Ασθενών.

c. Το Μάρτη του 2013 ο (τότε νέο-αφιχθείς) θεράπων Παιδονευρολόγος της Μαρίας-Φωτεινής στο Μακάρειο, ο Δρ Ιωάννης Χ. Ιωάννου, εκ νέου αιτήθηκε προς τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες την εξασφάλιση των ιδίων φαρμάκων, χωρίς ανταπόκριση.
i. Τότε αναγκάστηκε η οικογένεια, με δικά της έξοδα, όπως πάντα, να μεταβεί στις ΗΠΑ προκειμένου τα ίδια φάρμακα να τα συνταγογράψει ο εκεί θεράπων ιατρός.
ii. Αυτά τα φάρμακα για το 2013 (που κόστισαν στην οικογένεια 13 χιλιάδες δολάρια) δεν τα κάλυψε η Κυπριακή Πολιτεία μέσω τού Υπουργείου Υγείας.

2. Η έκθεση γεγονότων τού Υπουργείου Υγείας, επί των οποίων βασίζεται η Γραπτή Αγόρευση τής Δικηγόρου της Δημοκρατίας, αγνοεί (ή και αποκρύπτει) ότι, ουσιαστικά η Πολιτεία (ποσώς ενδιαφέρει την οικογένεια εάν η αδράνεια βαραίνει τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες ή κάποιο άλλο Τμήμα του Υπουργείου Υγείας) αμέλησε να λύσει το πρόβλημα τής κατ΄ έτος ακώλυτης εξασφάλισης τών θεραπευτικών φαρμάκων ενός βαριά άρρωστου και ανάπηρου παιδιού, αφού επί σειρά ετών ενεργούσε αποσπασματικά και εκ των ενόντων, παρά τις άοκνες προσπάθειες τόσο τής οικογενείας όσο και των Κυπρίων θεραπόντων ιατρών, να εξασφαλιστούν αυτά τα φάρμακα διά βίου (κάτι που έγινε αποδεκτό/κατορθωτό από το 2014 και μετά).
• Το ότι η οικογένεια, εν τη απελπισία της, εύστοχα ή άστοχα, προσέφυγε (στα μέσα τού 2013) και στο Γραφείο τού Προέδρου τής Δημοκρατίας και στη «διακριτική ευχέρεια» του αρμοδίου υπουργού, δεν αναιρεί το δίκαιον τού αιτήματος τής βαριά άρρωστης ανηλίκου ΜαρίαςΦωτεινής ούτε παραγράφει τις ευθύνες τής Πολιτείας που αδρανούσε επί χρόνια, και φυσικά, δεν αφαιρεί το δικαίωμα από ένα βαριά άρρωστο δεκαπεντάχρονο παιδί να επιδοτηθεί για τα θεραπευτικά φάρμακα μιας ολόκληρης χρονιάς (του 2013), όταν η Πολιτεία το άφησε ορφανό.

3. Τόσον η Γενική Διεύθυνση τού Υπουργείου Υγείας όσο και η Δικηγόρος τής Δημοκρατίας βάλλουν εν χορώ κατά τής «διακριτικής ευχέρειας του Υπουργού», την οποίαν επικαλέσθηκαν οι απελπισμένοι και μη επαΐοντες γονείς.
• Δηλαδή, οι αρμόδιοι εστιάζουν στον (δήθεν παράτυπο) τρόπο με τον οποίο οι γονείς, όντας σε απόγνωση, διεκδίκησαν τα φάρμακα τού παιδιού των, οι οποίοι αποδεδειγμένα δεν είναι ούτε δικολάβοι ούτε διοικητικοί, ώστε να δεσμεύονται και από το πώς πρέπει να αιτηθούν την υλοποίηση τών δικαιωμάτων τού παιδιού τους.
• Οι ταλαίπωροι γονείς, όταν συνειδητοποίησαν ότι όλα τα προηγούμενα διαβήματα τών θεραπόντων ιατρών έπεσαν στο κενό, αιτήθηκαν την εξασφάλιση τών θεραπευτικών φαρμάκων τού ανηλίκου τέκνου των με έναν συγκεκριμένο τρόπο («τη διακριτική ευχέρεια του Υπουργού») και αντί οι αρμόδιοι να εξετάσουν το κατά πόσον το αίτημα καθαυτό είναι λογικό και σύννομο (μελετώντας το ιστορικό του παιδιού – είχαν και έχουν στη διάθεσή των όλα τα απαραίτητα στοιχεία –τους έχουμε προσκομίσει από το 2010 φάκελο αποτελούμενο από 110 σελίδες), αντί, λοιπόν, οι αρμόδιοι να αναζητήσουν τρόπο/διαδικασία/μέθοδο ώστε να συνεχιστεί ακωλύτως η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη/θεραπεία ενός δικαιούχου βαριά άρρωστου παιδιού (την οποία νομίμως ελάμβανε και λαμβάνει επί σειρά ετών – από το 2005), αντ΄ αυτού σπατάλησαν και σπαταλούν ώρες και ώρες για υπεκφυγές, γυρνώντας την πλάτη στη ουσία, η οποία είναι η προστασία του δικαιώματος τής ζωής ενός παιδιού που επιβιώνει χάρη σε μια απολύτως εξειδικευμένη και χρόνια φαρμακευτική θεραπεία.

4. Εν κατακλείδι, οι αρμόδιοι φορείς αγνόησαν τα πραγματικά περιστατικά και την ουσία του αιτήματος τών γονιών της ΜαρίαςΦωτεινής, παρασύροντας και τη Δικηγόρο της Δημοκρατίας σε μια ελάχιστα ουσιαστική προσέγγιση τής όλης υπόθεσης.
Γιατί όσα τυπικά προσχήματα και αν διατυπωθούν, δεν αλλοιώνεται η ουσία του επίμονου αιτήματος που ετέθη τόσον από τους θεράποντες Κυπρίους Ιατρούς όσο και από τους γονείς τού παιδιού (οι οποίοι διεκδίκησαν αρχικά μόνοι τους, δίχως δικηγόρο) το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τής κόρης τους γενικώς, και ειδικώς τις 13 χιλιάδες δολάρια για τα φάρμακα τού 2013 που αμέλησε να καλύψει η Πολιτεία.

5. Πάντως, η Πολιτεία, μέσω των Φαρμακευτικών Υπηρεσιών, αντελήφθη το σφάλμα της, δηλαδή την αδικία που διέπραξε κατά το 2013, αφού διέκοψε τη θεραπεία το παιδιού, και από το 2014 (δεσμεύτηκε και μάλιστα δημοσίως) να εξασφαλίζει τη συνέχεια τής επιδοτούμενης ιατροφαρμακευτικής θεραπείας της Μαρίας-Φωτεινής, και το πράττει πλέον κατά τρόπον υποδειγματικό.
Και αναρωτιέται κανείς, τι άλλαξε στα μέσα τού 2014 και η Πολιτεία απεφάσισε επί τέλους να επιληφθεί του ζητήματος;
Άλλαξε η ουσία του αιτήματος; - Όχι.
Άλλαξε η θεραπεία τής Μαρίας-Φωτεινής; - Ούτε.
Τότε, τι στην ευχή συνέβη και τα φάρμακα που αρνήθηκαν να δώσουν στο παιδί το 2013, κατοχυρώθηκαν από το 2014 και μετά;

Η απάντηση είναι απλή: άλλαξε στάση η Πολιτεία: αντί για δικαιολογίες, ασάφειες και αοριστίες, έδωσε επιτέλους εντολή στους αρμοδίους (χάρη στη δραστική παρέμβαση τού τότε εκλεκτού Διευθυντή των Φαρμακευτικών Υπηρεσιών, κυρίου Λούη Παναγή) να πράξουν το καθήκον τους, δηλαδή να εξασφαλίσουν την επιδοτούμενη φαρμακευτική θεραπεία της ΜαρίαςΦωτεινής, την οποία εντελώς παράλογα και άστοργα (για να μην πω εγκληματικά) διέκοψαν κατά το 2013, εξ ου και το αίτημα τής οικογενείας για καταβολή των 13 χιλιάδων δολαρίων που ξόδεψε για τα φάρμακα του παιδιού εκείνη τη χρονιά.

Μετά τιμής,
Κωνσταντίνος Καλλίμαχος,
Εκπρόσωπος Τύπου του Κυπριακού Συνδέσμου Στήριξης Ατόμων με Επιληψία
& πατέρας της Μαρίας-Φωτεινής

ΥΓ. Και κάτι τελευταίο: ένα πολύ βασικό φάρμακο του παιδιού είναι το ONFI, του οποίου την εξαγωγή, δυστυχώς, απαγορεύουν οι Αμερικανοί και γι΄ αυτό η μητέρα τής Μαρίας-Φωτεινής, η Αντιγόνη Καλλιμάχου, από το 2014, αναγκάζεται να ταξιδεύει κάθε έτος στις ΗΠΑ, προκειμένου να το προμηθευτεί. Μέχρι το 2016 ταξίδευε μία φορά το χρόνο αλλά από το 2017 πρέπει να ταξιδεύει τουλάχιστον δύο και τρεις φορές το χρόνο (για δυο τουλάχιστον βδομάδες τη φορά, με έξοδα πάλι δικά μας), αλλά πάντα με την στήριξη της Παιδονοευρολογικής Κλινικής τού Μακαρείου και των Φαρμακευτικών Υπηρεσιών, των οποίων των προσωπικό ευγνωμονούμε ολόψυχα, αφού χάρη σε αυτά τα θεραπευτικά φάρμακα η δεκαπεντάχρονη Μαρία/Φωτεινή Καλλιμάχου, όχι μόνο απλώς επιβιώνει, επιπλέον ζει με αξιοπρέπεια και χαρά! 

Η Νομική υπηρεσία θέλει αλλά το Υπουργείο Υγείας αρνείται... - Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Χτες δηλητηρίασαν το μοναδικό της φίλο, 30 μέτρα έξω από το σπίτι μας...




Ο εξάχρονος Μπουτς δεν ήταν ένα απλό κατοικίδιο.

Ήταν η πιστή συντροφιά της, ο αποτελεσματικός ψυχολόγος της, ο ακαταπόνητος και ενθουσιώδης  διασκεδαστή της, ο Μέγας Φίλος της..

Πρέπει να της λείπει πολύ, γιατί σήμερα το πρωί έβγαλε ένα μικρό σπυράκι στην άκρη τού χείλους  της, όπως ανέκαθεν συμβαίνει και σ΄ εμένα, όταν μου τυχαίνει μεγάλη στεναχώρια.

Με αγάπη,
Κώστας



Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Η πιο επικίνδυνη στιγμή της ανθρωπότητας


Ως θεωρητικός φυσικός με έδρα το Κέιμπριτζ, έζησα τη ζωή μου σε μία ασυνήθιστη, προνομιακή φούσκα. Το Κέιμπριτζ είναι μία ασυνήθιστη πόλη, χτισμένη γύρω από τον πυρήνα ενός εκ των καλύτερων πανεπιστήμιων του κόσμου. Σε αυτή τη πόλη, η επιστημονική κοινότητα, της οποίας είμαι μέλος από 20 ετών, είναι ακόμη πιο εκλεπτυσμένη. Μέσα σε αυτή την κοινότητα λοιπόν, η μικρή ομάδα των διακεκριμένων θεωρητικών φυσικών, με τους οποίους έχω εργαστεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, μπαίνει κάποιες φορές στο πειρασμό να θεωρεί τον εαυτό της «κορυφή». Σε κοινή κατεύθυνση με όλα αυτά, η δημοσιότητα που απέκτησα μέσω των βιβλίων μου αλλά και η απομόνωση που μου επέβαλε η ασθένεια μου, αισθάνομαι πως ύψωσε ακόμα περισσότερο τον «γυάλινο» πύργο μου.

Ως εκ τούτου η πρόσφατη απόρριψη των ελίτ, τόσο στις Η.Π.Α όσο και στην Μεγάλη Βρετανία, από την κοινωνία, έχει στόχο και εμένα, που ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Ο, τι και να πιστεύουμε για την απόφαση του βρετανικού εκλογικού σώματος να απορρίψει την Ευρωπαϊκή 'Ενωση και των Αμερικανών να «αγκαλιάσουν» τον Ντόναλντ Τραμπ, δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι αναλυτές θεώρησαν τις κινήσεις αυτές ως «κραυγές» θυμού, από πολίτες που νιώθουν προδομένοι από τους ηγέτες τους. Ηταν η στιγμή που οι «ξεχασμένοι» βρήκαν τις φωνές τους για να μιλήσουν και να απορρίψουν τις συμβουλές και τις παροτρύνσεις των «ειδικών» και της ελίτ.

Δεν αποτελώ εξαίρεση σε αυτό το κανόνα. Προειδοποίησα πριν από το Brexit, ότι μια τέτοια εξέλιξη θα έχει πολύ κακές επιπτώσεις στην ανάπτυξη της επιστήμης στην Βρετανία, ότι αν φεύγαμε θα κάναμε ένα βήμα προς τα πίσω, όμως οι ψηφοφόροι δε με άκουσαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον από τους πολιτικούς ηγέτες, καλλιτέχνες, επιστήμονες και τις προσωπικότητες της δημόσιας σφαίρας που έδιναν ακριβώς τις ίδιες συμβουλές και προειδοποιήσεις.Αυτό που τώρα έχει σημασία, ίσως περισσότερο από τις αποφάσεις των δύο εκλογικών σωμάτων, είναι ο τρόπος που θα αντιδράσει η ελίτ. Θα υποβαθμίσουμε και θα απορρίψουμε αυτές τις επιλογές ως ξεσπάσματα ωμού λαϊκισμού που αδυνατεί να συνυπολογίσει όλα τα δεδομένα; Θα προσπαθήσουμε να παραβλέψουμε τις επιλογές όλων αυτών των ανθρώπων και ο,τι αυτές εκπροσωπούν; Κατά την άποψη μου, μια τέτοια στάση θα αποτελούσε ολέθριο λάθος.

Οι ανησυχίες που διέπουν αυτές τις ψήφους, για τις οικονομικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και την επιτάχυνση των τεχνολογικών αλλαγών είναι απολύτως κατανοητές. Η αυτοματοποίηση των εργοστασίων έχει ήδη αποδεκατίσει τις θέσεις εργασίας στις παραδοσιακές κατασκευές και η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι βέβαιο πως θα οξύνει αυτό το φαινόμενο, πλήττοντας βαθιά τις μεσαίες τάξεις και αφήνοντας διαθέσιμες μόνο τις θέσεις που απαιτούν δημιουργικότητα και ανθρώπινη εποπτεία. Αυτό με τη σειρά του θα διογκώσει τις ήδη μεγάλες οικονομικές ανισότητες σε όλο τον κόσμο.Το διαδίκτυο και οι πλατφόρμες θα επιτρέπουν σε πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων να συγκεντρώσουν αμύθητο πλούτο, διατηρώντας επιχειρήσεις με ελάχιστες θέσεις εργασίες, αλλά με τεράστιο κέρδος. Αυτή η εξέλιξη φαντάζει αναπόφευκτη, αλλά και καταστροφική για τις κοινωνίες. Αυτό πρέπει να το αναλογιστούμε σε παράλληλη προβολή με την οικονομική κατάρρευση, που φανέρωσε ότι στις κοινωνίες μία μικρή ομάδα ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον οικονομικό κλάδο μπορούν να εξασφαλίσουν υπέρογκες αμοιβές, την ώρα που οι υπόλοιποι απλώς «ασφαλίζουμε» την επιτυχία τους και «πληρώνουμε τον λογαριασμό» όταν η απληστία τους μας οδηγεί όλους μαζί στον γκρεμό.

Ζούμε σε ένα κόσμο μιας διαρκώς διογκούμενης οικονομικής ανισότητας, στον οποίο ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν όχι μόνο το βιωτικό τους επίπεδο να πέφτει, αλλά και την ελπίδα τους να βγάλουν τα προς το ζην να εξαφανίζεται. Αυτοί οι άνθρωποι είναι που στο πρόσωπο του Τραμπ και στην προοπτική του Brexit είδαν μια νέα προοπτική, μια ευκαιρία να διακδικήσουν κάτι καλύτερο.Η ευρεία χρήση του διαδικτύου και των social media σε παγκόσμιο επίπεδο, οδήγησε σε ακόμα ένα αποτέλεσμα. Η σκληρή φύση όλων αυτών των ανισοτήτων προβλήθηκε παντού, μπόρεσε να αποκαλυφθεί πλήρως, σε αντίθεση με παρόμοιες καταστάσεις του παρελθόντος.

Για μένα η δυνατότητα της χρήσης της τεχνολογίας για επικοινωνία ήταν μία απελευθερωτική και θετική εμπειρία. Χωρίς την τεχνολογία δεν θα μπορούσα να εργάζομαι όλα αυτά τα χρόνια.

Παράλληλα όμως, οι ζωές των πλουσιότερων ανθρώπων, στις πιο αναπτυγμένες περιοχές του πλανήτη είναι «βασανιστικά» ορατές, προσιτές σε οποιονδήποτε έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, όσο φτωχός κι αν είναι. Πιο πολλοί άνθρωποι έχουν κινητό, από αυτούς που έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και αυτό σημαίνει πως σχεδόν όλοι μας σε αυτόν τον πλανήτη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ύπαρξη αυτής της τεράστιας ανισότητας.

Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι άμεσες: ο αγροτικός κόσμος θα οδηγείται σε φτωχές πόλεις, με πλοηγό την ελπίδα. Οταν ο κόσμος δει πως η «νιρβάνα» του Instagram δεν είναι εφικτή ούτε εκεί, θα αναζητήσει καλύτερη τύχη στην απέναντι όχθη, ακολουθώντας το ρεύμα των οικονομικών μεταναστών και ταξιδεύοντας για μια καλύτερη ζωή. Οι μεταναστευτικές ροές, με την σειρά τους, δοκιμάζουν τις αντοχές των χωρών που τους υποδέχονται, αυξάνοντας συνεχώς τον πήχη της ετοιμότητας και των υποδομών για τις τελευταίες. Κάπως έτσι, φθείρεται η κατανόηση των πολιτών και τροφοδοτείται ο πολιτικός λαϊκισμός.

Για μένα το πιο σημαντικό είναι πως σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας, το είδος μας πρέπει να λειτουργήσει σαν ένα σύνολο, συνεργατικά. Πρέπει να δουλέψουμε μαζί.Αντιμετωπίζουμε τεράστιους περιβαλλοντικούς κινδύνους: κλιματική αλλαγή, υπερπληθυσμό, επιδημίες, μόλυνση των ωκεανών, προβλήματα στην τροφική παραγωγή και εξαφάνιση των ειδών. Όλα αυτά πρέπει να μας υπενθυμίζουν ότι βρισκόμαστε στην πιο επικίνδυνη φάση της ανθρώπινης ανάπτυξής. Εχουμε τα τεχνολογικά μέσα να καταστρέψουμε τον πλανήτη μας, αλλά ακόμα δεν έχουμε τα μέσα για να ξεφύγουμε από αυτόν. Ισως σε κάποια χρόνια να μπορέσουμε να εξαπλωθούμε και σε άλλους τόπους πέραν της Γης, αλλά ως τότε πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για να προστατεύσουμε τον μοναδικό μας πλανήτη.

Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει τα έθνη να χτίσουν γέφυρες και όχι τείχη μεταξύ τους.

Αλλά για να το πετύχουμε, θα πρέπει οι ηγέτες του κόσμου να αντιληφθούν πως απέτυχαν και πως απογοήτευσαν τους πολίτες. Με τους πόρους να συγκεντρώνονται στα χέρια των λίγων, θα πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε περισσότερο από όσο σήμερα. Με τις θέσεις εργασίας να μειώνονται, με ολόκληρες βιομηχανίες να κλείνουν, θα πρέπει να βοηθήσουμε τους λαούς να διασώσουν τον τόπο τους, να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα της εποχής. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να τους παρέχουμε την απαραίτητη οικονομική βοήθεια, για όσο χρειαστεί ώστε να το πετύχουν.

Αν οι κοινωνίες και οι οικονομίες δεν αντέχουν ένα τόσο μαζικό κύμα μετανάστευσης, θα πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση, προσπαθώντας να στηρίξουμε την παγκόσμια ανάπτυξη. Αυτός είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος ώστε τα εκατομμύρια των μεταναστών να ξαναβρούν την χαμένη ελπίδα, που έσβησε στον τόπο τους. Να αναζητήσουν το καλύτερο μέλλον στο ίδιο τους το σπίτι.Μπορούμε να το κάνουμε, είμαι πολύ αισιόδοξος για το είδος μου. Για να το κάνουμε όμως, πρέπει οι παγκόσμιες ελίτ, από το Λονδίνο στο Χάρβαρντ, από το Κέιμπριτζ στο Χόλιγουντ, να εμπεδώσουμε το μήνυμα που στάλθηκε αυτή τη χρονιά. Να μάθουμε, πάνω από όλα, την ταπεινοφροσύνη.


Πηγή: «Η πιο επικίνδυνη στιγμή της ανθρωπότητας» - Ενα άρθρο-ποίημα του Στίβεν Χόκινγκ | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/305960/i-pio-epikindyni-stigmi-tis-anthropotitas-ena-arthro-poiima-toy-stiven-hokingk#ixzz4Ww64xiyx


STEVEN HAWKING

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Η Αγάπη μπορεί να περιμένει ως την Πρωτοχρονιά (Αντι-ομοφοβικό αφήγημα συμπαράστασης στην ερωτική διαφορετικότητα)

Αγαπημένη μου Μαρία,

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χάρηκα που αποφάσισες να επιστρέψεις, έστω δοκιμαστικά, στην πατρίδα, και μάλιστα εντός των ημερών! Η αλήθεια είναι ότι θα την βρεις αρκετά αλλαγμένη στα πολιτικά όχι όμως και σε όλα τα υπόλοιπα. Ασφαλώς και το 2027 δεν είναι ίδιο με το 2017, όταν εσύ πήρες το δρόμο για το Τορόντο κι εγώ για την Αθήνα. Τότε η Κύπρος μας ήταν ακόμη διαιρεμένη ενώ τώρα διανύει τον πέμπτο της χρόνο ενωμένη και αισιόδοξη! Τότε εσύ ήσουν επίδοξη δημοσιογράφος κι εγώ μαθητευόμενη οδοντίατρος, ενώ τώρα και εσύ πρόκοψες στο πανεπιστήμιο του Τορόντο κι εγώ δεν ζω πλέον στην ανέχεια.

Εσύ κατάφερες να γίνεις περιζήτητη καθηγήτρια από πολύ μικρή (πάντα ήσουν χαρισματική - γι΄ αυτό και σε ζητάει επίμονα το Πανεπιστήμιο Κύπρου) κι εγώ χάρη σ΄ εσένα και στον μπαμπά σου, που μπήκατε εγγυητές, κατόρθωσα να στήσω ένα αξιοπρεπές οδοντιατρείο στο χωριό, και δεν σου κρύβω, μου αρέσει που βλέπω τον εαυτό μου να συγκαταλέγεται στους ευκατάστατους τής μεσαίας τάξης, κάτι που μου δίνει μεγάλη αυτοπεποίθηση και κυρίως με κάνει να νιώθω περήφανη, όχι μόνο επειδή φάνηκα αντάξια τής εμπιστοσύνης που μου δείξατε εσύ και ο μπαμπάς σου, αλλά και επειδή είμαι σε θέση να προσφέρω στους μεροκαματιάρηδες γονείς μου αρκετές ανέσεις, όπως ιδιώτη νευρολόγο και πρωτότυπα φάρμακα για την άρρωστη με Πάρκινσον μητέρα μου, σύγχρονο διαμέρισμα δίχως ενοίκιο, οικιακή βοηθό, αυτοκίνητο που δεν αφήνει τον μπαμπά στο δρόμο και φυσικά τις καλύτερες... μασέλες και για τους δύο.

Με ρωτάς πώς περνάω τις μέρες μου και σου έχω απαντήσει άπειρες φορές ότι η ζωή μου είναι απλή: πολλή δουλειά και ακόμη περισσότερο γυμναστήριο και πισίνα. Εκεί συμφωνούμε απολύτως, αφού τα ίδια κάνεις κι εσύ! Ε, ένα σώμα που το έχουμε, να μη το φροντίσουμε; 

Ο μπαμπάς σου μου λέει ότι μοιάζουμε σα δίδυμες νεράιδες τού παραμυθιού και ότι του δίνει πολλή χαρά η παρουσία μου - τον επισκέπτομαι κάθε Πέμπτη απόγευμα (που είναι τα ιατρεία κλειστά) μια δυο ώρες και τα λέμε. Θυμόμαστε τα παλιά αλλά συζητάμε και τα τρέχοντα. Στην προ μηνός τελετή, όταν έγινε ομότιμος καθηγητής, έκλεισε τρεις θέσεις μπροστά-μπροστά, για εμένα, τον μπαμπά και τη μαμά μου. Ο μπαμπάς δεν ήθελε να έλθει στην αρχή: «εγώ, κόρη μου, ένας υδραυλικός, τι δουλειά έχω εκεί μέσα; Και η μάνα σου με Πάρκινσον, πώς θα την παρουσιάσω εκεί σε τόσους σπουδαίους αθρώπους;» Ευτυχώς ο μπαμπάς σου ήταν ανένδοτος: «Γιαννή, η κόρη μου είναι μακριά και η γυναίκα μου θαμμένη, εσείς είστε η οικογένειά μου, πάρτε το χαμπάρι. Αν δε έλθετε και οι τρεις, δεν πάω ούτε κι εγώ»!

Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή, αφιέρωσε το βραβείο που του έδωσε το πανεπιστήμιο στη μαμά σου που δεν ήταν εκεί για να χαρεί… Να μη σου τα πολυλογώ, αν κι εγώ είχα άγχος για το παράταιρο τής παρουσίας τού μπαμπά και της μαμάς μου, ανθρώπων το χωρκού στην αίθουσα τελετών του πανεπιστημίου, ωστόσο το αποτέλεσμα δικαίωσε τον πατέρα σου πέρα ως πέρα, ειδικά όταν καθίσαμε δίπλα του και πέρασαν δεκάδες συνάδελφοί του και παλαιοί φοιτητές του να τον  συγχαρούν και οι οποίοι στη συνέχεια χαιρετούσαν εμένα, τον μπαμπά και τη μαμά μου!!! Είχε και λίγη πλάκα επειδή το χέρι τής μαμάς έτρεμε πολύ και δεν το πετυχαίνανε πάντα στη χαιρετούρα…
Αχ, αυτός ο μπαμπά σου! Τον λατρεύω! Είναι τέλειος!    

Αγαπημένη μου, Μαρία μου, πόσο ανυπομονώ να σε δω και να σε σφίξω στην αγκαλιά μου! Μου λείπεις. Δεν περνάει στιγμή που να μη σε σκεφτώ. Θυμάσαι όταν έφυγες για το Τορόντο; Έκλαιγα για μία βδομάδα και παραλίγο να χάσω την εγγραφή στην Αθήνα και τι θα έκανα μετά! Ευτυχώς η μαμά ειδοποίησε τη μαμά σου και εκείνη ήλθε και με νουθέτησε, ότι είμαστε νέα κορίτσια, ότι πρέπει να κοιτάμε μπροστά και όχι μόνο το χτες, ότι πρέπει από το χτες να αντλούμε δύναμη κι όχι να παραλύουμε από κατάθλιψη… Από τότε διαβάζω τα βιβλία της. Ούτε μια λέξη της δεν περισσεύει! Τέτοια κείμενα τα γράφουν άνθρωποι που έχουν ζήσει σαράντα ζωές και έχουν διαβάσει χιλιάδες βιβλία!

Μου είπε ότι κι εκείνη λυπήθηκε όταν έφυγες, αλλά προτίμησε τη φωτεινή όψη της ζωής και έπελεξε να χαρεί και μάλιστα πάρα πολύ, που σε είδε να υλοποιείς τα όνειρά σου και ότι αν σε αγαπώ πραγματικά δεν πρέπει να αφήσω την αγάπη μου για σένα να γίνει αφορμή για αποτυχία και δυστυχία, αλλά αφετηρία για προκοπή. Αθάνατη η μανούλα σου! Η μανούλα μας!!! Ζει κάθε μέρα στη σκέψη μου. Θυμάμαι το χαμόγελό της, ίδιο με το δικό σου! Όταν σας πρωταντίκρισα και τις δύο, καταγοητεύτηκα, κι ας ήμουν κορίτσι του Δημοτικού. Δεν ήξερα ποια να λατρέψω περισσότερο! Κι οι δυο σας στοργικές, τρυφερές, μελωδικές, πανέμορφες, τέλειες! Ήθελα να είμαι εσύ! Το χαμόγελό σου να αγγίζει τα χείλη μου, στα γαλάζια μάτια σου να κολυμπούν στα βλέφαρά μου, οι παλάμες σου να είναι δικές μου για να σε τυλίγουν στην αγκαλιά τους... 

Θυμάσαι που ήμασταν μικρές και με ρωτούσαν ποιον θα παντρευτώ όταν μεγαλώσω κι εγώ απαντούσα «τη Μαρία μου» και όλοι σκάγανε στα γέλια; Θυμάσαι; Μου το θυμίζει συχνά ο μπαμπάς σου όταν θέλει να κάνουμε πλάκα. Μα δεν μπορούσα να πω ψέματα! Ακόμη και τώρα αν με ρωτήσουν σοβαρά ποιον θέλω να παντρευτώ, μπορεί και να βροντοφωνάξω: «τη Μαρία μου»! Τόση αγάπη σου έχω! Και δεν είναι από υποχρέωση για ό,τι έχει προσφέρει η οικογένειά σου, σ΄ εμένα προσωπικά, και στους γονείς μου. Το λέω επειδή δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου και την ύπαρξή μου δίχως την παρουσία σου που δίνει νόημα στο α-νόητο κόσμο που μας περιβάλλει...

Αυτή όμως η αγάπη μου, Μαρία μου, δεν είναι καλός σύμβουλος. Επειδή εγώ νιώθω πολλή μοναξιά, θα προτιμούσα να επιστρέψεις στην Κύπρο και να συνεχίσεις εδώ την καριέρα σου, τη στιγμή μάλιστα που εδώ σου δίνουν θέση πρώτης βαθμίδας στις Πολιτικές Επιστήμες, μονιμότητα, μισθό υψηλότερο από αυτόν που σου δίνει τώρα το Πανεπιστήμιο του Τορόντο και τα λοιπά που τόσες φορές έχουμε συζητήσει.

Από την άλλη, Μαρία μου, ψυχή μου, κρίνω ότι η κοινωνία μας δεν ξέρω αν θα μπορούσε να ανεχθεί το πνεύμα σου, την ανεξαρτησία σου, την ανέμελη και δυναμική προσωπικότητά σου. (Σουφραζέτα μου, εσύ!) Από μακριά η αγάπη μας ζει χωρίς εμπόδια. Έρχεσαι Χριστούγεννα και  Πάσχα, κάνουμε διακοπές τον Αύγουστο στην Ευρώπη και η ζωή κυλάει. Οι γονείς μου δεν έχουν πάρει χαμπάρι - ο μπαμπάς σου ίσως κάτι υποψιάζεται, αλλά δεν... Το να επιχειρήσουμε όμως να ζήσουμε μαζί και μάλιστα ανοιχτά, όπως μου ζητάς, με τρομάζει, τη στιγμή που δεν είναι βέβαιο αν τελικά θα ταιριάξεις με το πνεύμα του Πανεπιστημίου Κύπρου και ίσως φύγεις ξανά για το εξωτερικό και τότε, αγαπημένη μου, εγώ τι θ΄ απογίνω;

Εδώ, καλή μου, δεν είναι Τορόντο, είναι Λευκωσία ή μάλλον ούτε καν Λευκωσία δεν είναι – το ιστρί μου είναι στην Κάτω Παναγιά. Μπορεί για το κοσμοπολίτικο πνεύμα σου όλα αυτά να μη σημαίνουν τίποτε απολύτως. Άλλωστε και στη Λευκωσία το Πανεπιστήμιο είναι διαποτισμένο από φιλελεύθερη σκέψη και ανεκτικότητα. Για τις οικογένειές μας όμως και για τους συγγενείς μας και φυσικά για τους πελάτες μου, η αγάπη μας είναι «αφύσικη»,. Η Εκκλησία και ο αρχιεπίσκοπος, με κάθε ευκαιρία, καταγγέλλουν την ομοφυλοφιλία ως «διαστροφή» και «αμαρτία». Θα μου πεις πάλι ότι είμαι δειλή, ότι ντρέπομαι για εμάς.... Δεν είναι όμως έτσι, Μαρία μου. Εγώ ζω εδώ και εσύ εκεί, για την ώρα. Αν είναι να έλθεις οριστικά εδώ, θα πρέπει να έλθεις πρώτα επειδή το θέλεις εσύ, επειδή σου πηγαίνει η νέα πολιτική κουλτούρα που έχει ανάγκη η Ενωμένη Κύπρος μας. Αν είναι να έλθεις να ζήσουμε μαζί, θα πρέπει πρώτα να δεις την καριέρα σου, την αποστολή σου στην κοινωνία και μετά να δεις αν μπορούμε να ανοίξουμε το σπιτικό μας και να υιοθετήσουμε το μωράκι που λέγαμε.

Θα μου πεις πάλι ότι είμαι υπέρ το δέον ορθολογίστρια, ότι δειλιάζω, ότι βάζω πρώτα τούς άλλους και μετά την αγάπη μας, την ευτυχία μας κι εσένα, ότι συνεχώς νοιάζομαι για το τι θα πει ο κόσμος και ότι αυτό δεν είναι αγάπη, ότι όποιος αγαπάει αληθινά ρισκάρει, ότι εσύ είσαι αποφασισμένη να πολεμήσεις για την αγάπη μας, να συγκρουστείς με τους πάντες… 

Αχ, Μαρία μου, Εγώ δεν μπορώ... με ξέρεις... Δεν μπορώ τις συγκρούσεις. Αρρωσταίνω όταν λυπούνται άνθρωποι εξαιτίας μου, ακόμη κι αν έχω δίκιο. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για τους αγαπημένους μας. Καλά, η μαμά μου, δεν καταλαβαίνει πλέον και πολλά. Αλλά στον μπαμπά μου τι θα πω, που κάθε λίγο και λιγάκι τού φέρνουνε προξενιές στο καφενείο; Πώς θα μπορέσω να κοιτάξω στα μάτια τον μπαμπά σου; Και τους άλλους ανθρώπους που είναι του χωρκού και από αυτούς εξαρτάται η δουλειά μου, η αυτάρκειά μου; Πώς θα το χειριστώ;

Αχ, καλή μου, θα έπρεπε να ξέρεις πόσο με πληγώνεις όταν λες ότι δεν σ΄ αγαπώ όσο μ΄ αγαπάς! Νοιάζομαι όμως και για τους πατεράδες μας αλλά και για το τι επιπτώσεις ίσως θα έχει κάτι τέτοιο στην πελατεία μου που αποτελείται κυρίως από απλούς ανθρώπους και παιδιά. Μαρία μου, δεν μπορώ να ξαναζήσω στη μιζέρια, την οποία εσύ ευτυχώς δεν βίωσες ποτέ σου. Την έχω φοβηθεί! Τώρα είμαι κάτι στην κοινωνία ενώ πριν ήμουνα το φοβικό κοριτσάκι του Γιαννή του υδραυλικού. Τώρα απέκτησα ένα κάποιο κύρος, οικονομική άνεση. Χειραφετήθηκα, όπως λες κι εσύ! Πρωτόγνωρες καταστάσεις για μένα! «Μετά», τι θα έχω;

Αν η δημοσιοποίηση τής σχέσης μας έχει φριχτές επιδράσεις στην επικοινωνία μου με τον μπαμπά μου και τον μπαμπά σου και στα εισοδήματά μου, πώς θα ζήσω και πώς θα μπορέσω να στηρίξω την άρρωστη μητέρα μου; Και μη μου λες σε παρακαλώ ότι το παίζω άνετη, ότι θέλω να έχω το πάνω χέρι στη σχέση μας, ότι εσύ με αγαπάς με πάθος ενώ εγώ είμαι χαλαρή, άνετη και γι΄ αυτό συγκρατημένη. Η καρδά μου μου το ξέρει πόσο σε λαχταράει! Δεν αρκούν όμως μόνο αυτά, Μαρία μου. Θυμάσαι τη μανούλα σου που μας έλεγε, προφητικά ίσως, πως η αγάπη μόνο δεν φτάνει!

Καλά-καλά, σταματάω τα "ηττοπαθή"...

Περνάω στα πολιτικά, όπου επίσης τα βλέπουμε λιγάκι αλλιώτικα. Εδώ όμως ομολογώ ότι είναι το στοιχείο σου. Ό,τι ξέρω το έμαθα από εσένα. Χάρη στα βιβλία που μου σύστησες και στη γνωριμία της μαμάς σου με εκείνο το φιλόσοφο τού οποίου μού πρότεινες τα βιβλία του και τα διάβασα όλα. Είχες δίκιο, πάντα έχεις δίκιο, η μαμά σου είχε όλα τα βιβλία του στη βιβλιοθήκη της και μάλιστα σε ξεχωριστό ράφι και με αλφαβητική σειρά ανά τίτλο. Ο άνθρωπος αυτός, αν και δεν έχω την παιδεία να το τεκμηριώσω, κρίνω ότι ήταν πολύ σοφός.  Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις «Ασκήσεις Ελευθερίας» και το «Μικρό εγχειρίδιο ορθολογισμού» μαζί με το "Απόλυτο και το τάβλι". Αυτά τα βιβλία του τα χρησιμοποιώ ως αντίδοτο στον έμφυτο δειλό συντηρητισμό μου ο οποίος (κακώς) μού λέει ότι καλά ήμασταν πριν τη λύση και ότι τώρα με την Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία συναντάμε μόνο δυσκολίες. Γιατί η αλήθεια είναι, όπως γράφεις κι εσύ στο τελευταίο σου βιβλίο, ότι "η Ενωμένη Κύπρος μπορεί να ελπίζει μόνο εάν και εφόσον απαλλαγεί από τους εθνικισμούς και πολιτευθεί ως ανοιχτή κοινωνία, δίχως αποκλεισμούς, ορθολογικά και με αβίαστη αποδοχή τής διαφορετικότητας".

Μαρία μου, αγάπη μου, συμφωνώ. Σου θυμίζω όμως ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν απομένει (από πείσμα;) η Γερμανία, η Γαλλία και η Αυστρία και από ανάγκη η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελλάδα και εμείς. Τι απέγιναν οι άλλες 22 χώρες;  Εσύ το είπες: τις σάρωσε ο εθνολαϊκισμός! Και τι θα απογίνουμε αν διαλυθούν εντελώς τα υπολείμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ποιος θα εγγυηθεί την οριστική αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων που έπρεπε να έχουν αποχωρήσει από πρόπερσι και δεν τον κουνάνε; Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η εξέλιξη δεν εμποδίζει την ομαλή συμβίωσή μας με τους Τουρκοκυπρίους και τη λειτουργία των ομοσπονδιακών οργάνων. ότι τα Ηνωμένα Έθνη αναγνωρίζουν το θετικό ρόλο της ελληνοκυπριακής πλευράς και ότι η λογική τών επιδοτήσεων που επιβραβεύουν τους συναινούντες στην  διακυβέρνηση είναι πολύ έξυπνο και αποδίδει! (Από τότε που η ΕΕ καθιέρωσε το μέτρο αυτό, η Τουρκία έπαψε να παρακινεί τους Τουρκοκυπρίους προς αλλότριες πολιτικές.)

Αγαπημένη μου, ξέρω ότι έχεις ένα σωρό υποχρεώσεις και δεν χρειάζεται να αποκριθείς στο φλύαρο μέιλ μου. Άλλωστε θα τα πούμε την Πρωτοχρονιά από κοντά και θα γιορτάσουμε όλοι μαζί, οικογενειακώς! Αν δεν μπορέσεις να μείνεις μέχρι των Φώτων, έρχομαι εγώ για λίγες μέρες μαζί σου στο Τορόντο να σε βοηθήσω να τακτοποιήσεις τα πράγματά σου. Είτε εδώ είτε εκεί, θα τα ξανασυζητήσουμε πάλι όλα εκτενώς ίσως και με πάθος, όπως θέλεις, καρδιά μου!

Σε ποθώ, σε φιλώ, σε λατρεύω,
η Αναστασία σου!


26 Δεκεμβρίου 2026


Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Απρόσμενο χριστουγεννιάτικο δώρο

Οι... κλέφτες του σχολείου

Στο υγρό υπόγειο όπου μέναμε, έχοντας απελπιστεί από την υποχρεωτική ξάπλα, προσπαθούσα να κατεβάσω τον υδράργυρο χτυπώντας ανάποδα το θερμόμετρο, αλλά ο σπαστικός βήχας αρνούνταν το αποφυλακιστήριο. Και μου λείπανε τόσο μα τόσο πολύ τα άλλα παιδιά και τα γιορτινά τού σχολείου (κι ας μας τρομοκρατούσε ο διευθυντής). "Μην κάνεις έτσι παιδάκι μου, θα πάθεις τίποτε", έλεγε και ξανάλεγε η καημένη η γιαγιά.

Ο αδελφός μου (παιδάκι κι αυτός, τι να σου κάνει) όσο μπορούσε, με τον Τάκη το γειτονάκι μας, με παρηγορούσαν, πως σύντομα θα γίνω καλά και θα βγούμε έξω να παίξουμε, και ότι πριν τη γιορτή τού σχολείου θα κατεβούμε κάτω στο τεράστιο σκοτεινό σαν σπηλιά υπόγειο και με κεριά θα ανακαλύψουμε περισσότερα και σπανιότερα στολίδια από κάθε άλλη φορά, που μας περιμένουν κάπου χωμένα, όχι μόνο από τον καιρό των γονιών και των παππούδων μας αλλά κι από πιο παλιά ακόμη, από τον καιρό που ήτανε τα δάση γεμάτα ξωτικά. Με αυτά τα σπάνια δώρα θα ομορφαίναμε το δέντρο τού σχολείου και πάλι (όπως είχε γίνει πριν χρόνια) θα με καμάρωναν όλοι οι δάσκαλοι, οι γονείς και τα παιδιά, για το νέο μου κατόρθωμα και θα μας έβγαζε και τζάμπα φωτογραφίες ο κυρ Βαγγέλης ο φωτογράφος με τη βέσπα!

Αντί να παρηγορηθώ, μελαγχόλησα χειρότερα. Θυμήθηκα τότε που ήμουν στην πρώτη τάξη και έγινα διάσημος στολίζοντας το δέντρο, έχοντας δίπλα μου τη δασκάλα που με αγαπούσε και η οποία συνεχώς μου έλεγε, βλέπεις αγαπούλη (έτσι με αποκαλούσε για καιρό), πόσο πλούσιο έκανες το σχολείο μας! Βλέπεις τα δώρα που μάς χάρισες! (Τα είχα φέρει από το υπόγειο του σχολείου – κάπου είχαν παραπέσει επί… αιώνες και τα ανακάλυψα τυχαία). Να, αυτό είναι ένα κατάχρυσο λαμπιόνι, να προσέχεις, είναι εύθραυστο, επειδή έγινε από χέρια τρυφερά και ευαίσθητα...

- Μα ποιος τα έφτιαξε κυρία;
- Πριν πολλά πολλά χρόνια, η βασίλισσα τού δάσους έστειλε μία νεράιδα στους καταρράκτες να φέρει δροσιά, κι όπως άχνιζε η αναπνοή της, κρυστάλλωσαν οι ανάσες της, τις έκλεψε τ΄ αγέρι, πέρασαν από τις στοές τού παλαιού κάστρου και κρύφτηκαν στο υπόγειο τού σχολείου μας, όπου καρτερούσαν ένα παιδάκι να τις ξετρυπώσει για να του δώσουνε χαρά, υγεία και ευτυχία!

- Και πώς τη λένε την βασίλισσα, κυρία;
- Αγάπη τη λένε, αγαπούλη μου!

- Μα, Αγάπη δεν λέγανε και την κόρη σας;
- (…) Ναι, αγαπούλη μου, Αγάπη τη λέγανε…

- Και είναι η κόρη σας, κυρία, που έγινε βασίλισσα και μας στέλνει όλα αυτά τα δώρα; ... μα γιατί κλαίτε;    
- Από χαρά, αγαπούλη μου, που μου θύμισες τη βασίλισσά μου! Άντε τώρα να φέρεις κι άλλα χρυσά στολίδια! Και μην ξεχάσεις το αστέρι, εκείνο το μεγάλο! Θυμάσαι πού είναι;
– Ναι, ναι, κυρία, θυμάμαι! Τρέχω!

Όλα αυτά, βέβαια, ήτανε περασμένα μεγαλεία, γιατί κάποια στιγμή η δασκάλα μου έφυγε, μ΄ εγκατέλειψε κι έμεινα μόνος καταμόναχος στο σχολείο και κρύωνα και αρρώσταινα. Γι΄ αυτό κάθε που έβλεπα ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο, κάτι πολύ όμορφα λυπημένο φούντωνε μέσα μου και το έλεγα στον αδελφούλη...

Αλλά, τώρα, στο πνιγερό δωμάτιό μου τι μπορούσα να περιμένω; Κι όμως...

... ανήμερα Χριστουγέννων ξύπνησα (πάλι με υψηλό πυρετό) και βρέθηκα σε ένα όνειρο! Ο έναστρος ουρανός είχε καλύψει το μισό δωμάτιο ως απάνω! Ούρλιαξα από ευτυχία και έκπληξη! Με άκουσε η μάνα μου και μπαίνοντας, σοκαρίστηκε κι εκείνη, αλλά όταν συνήλθε, απαίτησε το ίδιο βράδυ να επιστραφεί στο σχολείο το τεράστιο και βαρυφορτωμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο "με τον ίδιο τρόπο που ήλθε".

Εγώ χάρηκα τόσο πολύ για το εφήμερο δώρο του αδελφούλη και του Τάκη, που σε δυο μέρες έγιανα κι άρχισα να διαλαλώ με καμάρι το περιστατικό, το οποίο φυσικά έφτασε και στα αφτιά τού σαδιστή διευθυντή που έμενε πιο κάτω.

Τελείωσαν οι διακοπές και επιστρέψαμε σχολείο... Αμέσως μετά την προσευχή, ο Γιακωβάκης κάλεσε να έλθουν στο βήμα ο αδελφούλης και ο Τάκης. Χάρηκα κι εγώ, γιατί νόμισα ότι θα τους εγκωμίαζε, αλλά εκείνος, άρχισε, να τους δέρνει αλύπητα  μπροστά στις παγωμένες διμοιρίες των συμμαθητών μας.

Όταν πια τον πόνεσαν τα χέρια και τα πόδια του από τις μπουνιές και τα πόδια του από τις κλωτσιές, στάθηκε για λίγο πάνω από σωριασμένα παιδιά που σιγοκλαίγανε, σάστηκε κάπως, πήρε μια ανάσα και ούρλιαξε θριαμβευτικά: όποιος θέλει, ας ξανακλέψει το σχολείο!



Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Μια φάτνη για τους πρόσφυγες


Υπέρ του Αδυνάτου

1. Όλοι οι παράτυποι μετανάστες είναι δυνάμει πρόσφυγες, εκτός εάν αποδειχθεί το αντίθετο. Μέχρι τότε οι δημοκράτες πολίτες έχουμε ηθική υποχρέωση να τους φροντίσουμε όπως φροντίζανε και τους δικούς μας οι Ευρωπαίοι την εποχή της Χούντας, όταν ζητούσαν πολιτικό άσυλο.

2. Το κάθε ελληνικό κόμμα να υιοθετήσει αριθμό προσφύγων και να κατανείμει στους εθελοντές/μέλη του το κόστος συντήρησης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κάθε ψυχής - και η Εκκλησία επίσης. Πρέπει μάλιστα να το πράξει επώνυμα (με λίστες) για τους πολίτες/χορηγούς και με αριθμό (προσφυγικής ταυτότητας) για τους πρόσφυγες/λήπτες βοήθειας. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!

3. Εμείς οι πολίτες δεν είμαστε ούτε δικαστές για να δικάσουμε τούς παράτυπους μετανάστες ούτε αστυνομικοί για να τους συλλάβουμε ούτε υπουργείο εσωτερικών για να τους απελάσουμε. Εμείς οι πολίτες είμαστε άνθρωποι και αν όντως είμαστε Ανθρωποι οφείλουμε να δείξουμε έμπρακτη ανθρωπιστική αλληλεγγύη: όσοι μπορούμε να φέρουμε προσφυγόπουλα στα σπίτια μας ή να στέλνουμε χρήματα (ό,τι έχει ο καθένας) σε συγκεκριμένες οικογένειες ή απλώς να τους καλύπτουμε τη διατροφή και τα φάρμακα ή μέρος των βασικών τους εξόδων, αλλά με συνέπεια και σε βάθος χρόνου.

4. Είναι υποκριτικό εκ μέρους όλων μας να τα βάζουμε με τους Έλληνες νησιώτες στους ώμους των οποίων (ή άθλια ελλαδική και ευρωπαϊκή γραφειοκρατία) φόρτωσε το προσφυγικό. Να μείνουν εκεί οι πρόσφυγες, αλλά όλοι οι Έλληνες που είναι ανθρωπιστές να τρέξουμε να βοηθήσουμε, αρκεί να μας το ζητήσει το κράτος, το οργανωμένο κράτος. Τίποτε προς αυτήν την κατεύθυνση δεν έχει κάνει ο κ. Μουζάλας. Το μόνο που κάνει είναι να χωρίζει τους νησιώτες σε... αλληλέγγυους και... χρυσαυγίτες. Αηδία.

5. Επιβάλλεται στους καταυλισμούς η αστυνόμευση για προστασία τών προσφύγων και από τους δικούς των εγκληματίες. Το να αφήνεις απροστάτευτα τα γυναικόπαιδα, σημαίνει ότι τα εγκαταλείπεις στα χέρια των μαφιόζων ή των εγκληματικών στοιχείων που τους έφεραν με το αζημίωτο και τους εκμεταλλεύονται παντοιοτρόπως.

6. Διαφωνώ ριζικά με τα περί... "λαθρομεταναστών". Κι εγώ πριν χρόνια χρησιμοποιούσα αυτή τη λέξη η οποία όμως τώρα έχει αποκτήσει στα ελληνικά βάναυσο περιεχόμενο, υποτιμητικό και αρθρώνεται μονάχα με (ενσυνείδητη ή ενδόμυχη) ρατσιστική πρόθεση και ουχί ουδετέρως.

7. Και στο ερώτημα εάν θα έφερνα στο σπίτι μου πρόσφυγες, απαντώ, ναι, - και έχουμε φέρει. Κι επειδή δεν είμαι ο πιστός Χριστιανός για να κάνω το καλό και να το ρίξω στο γιαλό, λέω ότι και οικογένεια προσφύγων έχουμε υιοθετήσει και από το καλοκαίρι θα φέρουμε ένα παιδάκι για να μείνει όσο θέλει στο σπίτι μας. Το μόνο εμπόδιο είναι μήπως υποτροπιάζει η κόρη μας Μαρία-Φωτεινή και πρέπει να φύγει με την Αντιγόνη για την Αμερική... Αλλά και τότε κάτι θα σκεφτούμε.

8. Αυτό που δεν συγχωρώ στην ελληνική ηγεσία (του δημοκρατικού τόξου) είναι το πώς διαχειρίζεται το προσφυγικό: έπρεπε όλοι μαζί να καθίσουν να βρουν λύσεις ρεαλιστικές, να κινητοποιήσουν τους εθελοντές (όχι τους μπαχαλάκηδες που ξεσηκώνουν την προσφυγιά και την παρακινούν σε οχλαγωγίες), να συνεγείρουν τους νοικοκύρηδες ώστε να πάμε όλοι να βοηθήσουμε τη φτωχολογιά, έτσι για την ψυχή μας, κι ας μην πιστεύουμε σ΄ αυτήν.

Συμπέρασμα: κάθε οικογένεια κι ένα προσφυγόπουλο, κάθε γειτονιά και μία φάτνη για πρόσφυγες.

Μετά τιμής,
Κάπα

Σχόλιο στο κείμενο του πολυαγαπημένου φίλου Νίκου Δήμου - Τώρα με το κρύο...


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ένα ασθενοφόρο, ρε παιδιά...


Το γλυκό κάλεσμα του αυτοκτονικού λαϊκισμού

Με το που έπεσε η Χούντα κι άστραψε η μόδα τών καταλήψεων στα Γυμνάσια Αρρένων, ήταν ζήτημα χρόνου να μπουν και τα Θηλέων στο χορό. Κι ένα μεσημέρι, στης Ακρόπολης τα μέρη, που λέει και το τραγούδι, ακούσαμε συνθήματα έξω από το ήσυχο και απόκεντρο Θηλέων.

Βγήκαμε στην άθλια βεράντα μας και βλέπουμε, πέρα από την άλλοτε αδιαπέραστη ρεματιά, (καλυμμένη πλέον με μπετόν και χαλίκι) να πολιορκούν τούς θηλυκούς φράχτες αναμαλλιασμένοι μαθητές και μαθήτριες τών πρωινών σχολείων.

"Πού πας, παιδάκι μου, κάτσε να φας", λέει η γιαγιά που με περίμενε πως και πως να επιστρέψω από το σχολείο, να μου βάλει φαΐ και ν΄ αρχίσει τις καθηλωτικές της αφηγήσεις. Τής έκανα το χατίρι για λίγο.

Θυμάμαι, κατέβηκα τρεχτός την απότομη όχθη, έκανα το γύρο και βρέθηκα στον κεντρικό δρόμο με τη σιδερόφραχτη είσοδο κατάκλειστη, αμπαρωμένη και με κάμποσα λουκέτα από μέσα φυλακισμένη.

Στο προαύλιο δεν υπήρχε ψυχή. Μέσα όμως το κτήριο δονούνταν, γιατί κάποια στιγμή έπρεπε να γίνει και... διάλειμμα.

Οι απέξω ούρλιαζαν "Το Πολυτεχνείο ζει, αυτό μας οδηγεί // ελάτε, κατεβείτε, να φύγουμε μαζί".

Ξαφνικά, τα παράθυρα τού υπερυψωμένου πρώτου ορόφου άνοιξαν και τα κοριτσίστικα κεφάλια κρέμονταν σα βαρυφορτωμένα τσαμπιά, επιφυλακτικά στην αρχή και ενθουσιώδη τώρα.

Μια κοπέλα ανέβηκε με νεύρο στο πρεβάζι και τσίριζε πως θέλει "λευτεριά" κι αμέσως το πλήθος, περιφρονώντας το νόμο τής βαρύτητας, την καλούσε ρυθμικά: "Έλα μαζί μας // κο-πε-λιά".

Το θέαμα είχε και μία απροσδόκητη τροπή, αφού βλέπαμε τα απόκρυφά της, οπότε εμάς τα αγόρια μάς... συνέφερε να μείνει εκεί, να σκούζει και να παρασύρει κι άλλες - ήδη δυο τρεις ακόμη είχανε πάρει... ωραίες πόζες, γι΄αυτό και κάποιοι ίσως τις απέτρεπαν... υστερόβουλα: "μη, θα σκοτωθείτε!".

Μετά πολλά, και προς έκπληξιν όλων, τέσσερις κοπέλες πέσανε μαζί, με μόνο αλεξίπτωτο τις... φούστες τους.

Ακούστηκε κάτι σαν τεράστια σφαλιάρα. Μετά σιωπή. Σε λίγο κλάματα δειλά και στο τέλος μία φωνή: "ένα ασθενοφόρο, ρε παιδιά..."

Αυτό μού θυμίζει η Ελλάδα του Αλέξη σήμερα...

Ένα ασθενοφόρο, και για την Ευρώπη, ρε παιδιά!

Μετά τιμής,
Κάπα

Σχόλιο στο κείμενο του πολυαγαπημένου Νίκου Δήμου ΟΡΓΗ ΛΑΩΝ

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Πώς φαντάζομαι την Ελλάδα του... 2026


Η Ελλάδα τού… χθες σε… 10 χρόνια

Στις αρχές τού ΄80, συγκατοικούσα με το Βαγγέλη στα Πατήσια, μεταξύ Καυταντζόγλου και Σαρανταπόρου, ανάμεσα στη στάση του Αγίου Ελευθερίου και την Πατησίων. Δεν ήμασταν πάμφτωχοι, απόδειξη ότι χαιρόμασταν όλα τα γειτονικά θερινά σινεμά (Αελλώ και σία), τα παγωτά τής Χαράς στο Τέρμα Πατησίων, μια φορά το μήνα την ταβέρνα του Γιώργου (λίγο πιο έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ, στη Φιλαδέλφεια) και κάμποσα βιβλία, άλλα ο ένας κι άλλα ο άλλος, οπότε τα αναγνώσματά μας αλληλο-εμπλουτίζονταν. Από ρούχα και παπούτσια, τα στοιχειώδη, δεν βαριέσαι. Στο κάτω-κάτω, οι μανάδες μας ήταν χαμηλόμισθες με ένα σωρό παιδιά και είχανε για άντρες χαμένα κορμιά (σωστά ειπώθηκε ότι το παιδί ορφανεύει από μάνα).

Η αρρωστημένη εμμονή μας με το διάβασμα, εντελώς τυχαία, μάς εξασφάλισε πρόσβαση  σε κάτι ξεχασμένες ψιλο-υποτροφίες, οπότε ήμουν σε θέση να αγοράζω καθημερινά τα ΝΕΑ και την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, και τις Κυριακές την Καθημερινή και το ΒΗΜΑ, να τρώω κρουασάν στο Ντόλτσε, να βγαίνω με καμιά συντροφιά χωρίς να φοβάμαι ότι δεν θα μου φτάσουν να πληρώσω το μερίδιό μου, να κερνάω τα κορίτσια κοκ. Και φυσικά, ανακάλυψα την... τοπική αγορά: μια βιοτεχνία με παντελόνια στο άλλο στενό, μία με σακάκια στην παραπάνω γειτονιά, ένα με δερμάτινα στο Παγκράτι, νέες γεύσεις στην Πλατεία Λαμπρινής, παπούτσια... Σεμπάγκο (τα έχω ακόμη) από το... Κολωνάκι, μια φορά το μήνα και στο ΙΝΤΕΑΛ ή στη Γλυφάδα, και από βιβλία άλλο καλό, με το τσουβάλι, γιατί έκανα μαθήματα στης βιβλιοπώλισσας τα παιδιά, κοντά στην Κολιάτσου (τότε συμπλήρωσα όλη μου τη συλλογή και με τα έργα τού Νίκου Δήμου).

Ήθελα να επισκευάσω το αυτοσχέδιο γραφείο μου και ένα πρωί πήγα στο "σιδηροπωλείο", το επί της Πατησίων, έξω από την προτελευταία στάση τού τρόλεϊ, στον Ανδρούτσο. Είχε ένα τρίχορδο μπουζούκι πίσω από το ταμείο και το κοιτούσα επίμονα. Κατάλαβε. Πήγα σπίτι κι έφερα το τετράχορδο, τα κουρδίσαμε και... εκείνος με το τρίχορδο κι εγώ με το "κιθαρώνι του Χιώτη", όπως το αποκαλούσε, έβγαλε και κάτι τυράκια και σαλάμια και ψωμί μπαγιάτικο για το ούζο, πρωί-πρωί, ήλθε κι ο γιος του, παίξε, μου λέει, την εισαγωγή από το Λίγα Ψίχουλα Αγάπης... και τα κατάφερα (κι ας έλειπε το βιολί και η φωνή τού Τζουανάκου).

Ε, ρε και πιάνει ο υιός το μπουζούκι... Μετά έμαθα ότι ήτανε πρώτο όργανο στο μπουλούκι τής Μαίρη Λίντας - έπρεπε να το καταλάβω, γιατί είχε μια χοντρή χρυσή καδένα στο λαιμό και δάχτυλα χιώτικα, από εκείνα των καλοπληρωμένων οργανοπαικτών. (Τότε συνειδητοποίησα ότι η μουσική δεν με πάει όσο θα ήθελα, δε φτουράω, και το έριξα στα... γράμματα).

Απέναντι ήταν ένα φωτοτυπάδικο με δυο αδέλφια. Η μηχανή τους ήταν συμπαγής και παλαιολιθική. Αλλά την προσέχανε σαν τα μάτια του (φαινότανε από τις απαλές τους κινήσεις που ήταν γεμάτες σεβασμό προς το μηχάνημα που τους τάιζε). Κάθε φορά που πήγαινα για φωτοτυπίες, έβλεπα στη βιτρίνα τους περισσότερα ηλεκτρονικά από πριν. Προκομμένα παιδιά. Μου λέει ο ένας, ύστερα που γνωριστήκαμε: "Σε θυμάμαι εκείνο το πρωί με τον Ανδρούτσο, που μεθύσατε. Περιμέναμε έξω από το μαγαζί του ουρά, και μας χτυπούσε ο ήλιος, αλλά δε φεύγαμε. Μα τι μπουζούκι είναι αυτό που παίζεις!" - "Δεν ήμουν εγώ, αλλά ο γιός του, εγώ απλώς σιγοντάριζα», του λέω. Εκείνος επέμεινε, όπως συμβαίνει με όλους τους άσχετους...

Ένα βράδυ ήλθε η Αϊσέ από απέναντι. Δεν έχω ξαναδεί πιο ΩΡΑΙΑ γυναίκα στον κόσμο!!! Τουρκάλα. Ήταν η κόρη τού πρεσβευτή που δολοφονήθηκε από Κούρδους στο Παρίσι στις αρχές του Ογδόντα. Τα είχε φτιάξει με ένα δικό μας, εκλεκτό παιδί (τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερός μας). Είχανε γνωριστεί στην Ανώτατη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και Διπλωματίας της Γαλλίας. Εκεί παντρευτήκανε και είχανε δύο πανέμορφα, ευγενέστατα και αξιολάτρευτα  κοριτσάκια, την Αλέξις και τη Στέφανυ - κοσμοπολίτικα ονόματα. (Μένανε σε ένα ανακαινισμένο, δίπλα από το διατηρητέο του γιατρού τού Κορρέ, που τον είχανε πάρει οι αντάρτες όμηρο και τον καθάρισε ο Ορέστης με μια σφαίρα στο σβέρκο, λίγη ώρα μετά την ηθοποιό Ελένη Παπαδάκη.)  Ήλθε λοιπόν η Αϊσέ, μα τι απλός άνθρωπος, τι ζεστός, τι φινέτσα, και μας κάλεσε για το αποχαιρετιστήριο πάρτυ - επί τέλους ο άντρας της είχε διορισθεί Γραμματέας στην Ελληνική πρεσβεία του... Ιράν και θα μετακομίζανε.  Όταν τελείωσε το πάρτι, μάς έβαλε (για γούρι;) και σπάσαμε τα ποτήρια του κρασιού μέσα στο... τζάκι. Άλλο σόι έθιμο και τούτο...

Κυλούσε, λοιπόν η οικονομία στα φτωχο-Πατήσια, αν και πιο πίσω από εμάς, κάτω από τον Ηλεκτρικό (Μετρό το λένε τώρα) υπήρχε πολλή χαμοζωή που έπιανε ως τα... Λιόσια και βουτούσε ως στη... Βάθης. Από εκεί ερχόντουσαν τα περισσότερα εξαρτημένα παιδιά. Από εκεί και οι κλεψιές και η φτηνο-πορνεία στη Φυλής. (ανάμεσα στην Αχαρνών και την Πατησίων  ήταν και το κληροδότημα του... Σβώλου, το οποίο η πρυτανεία ενοικίασε σε μία τσατσά). Έτσι είναι η φτώχεια, όταν μπαίνει από την πόρτα, η ευτυχία και η αξιοπρέπεια φεύγουν από το παράθυρο.

Είχαμε ξεκινήσει ως φοιτητές της πείνας, και από μπατίρηδες είχαμε εξελιχθεί σε κάτι άλλο και μαζί μ΄ εμάς που μεγαλώναμε και ψιλοπροκόβαμε, προχωρούσε και η οικονομία στα πέριξ. Όλοι από λίγο: η κυρά-Νίκη η περιπτερού, ο Κοντοθανάσης ο τυροπιτάς, ο Γιαννίκος ο μινιμαρκετ με μόνιμο πελάτη το Στηβ Γιατζόγλου -τότε ήτανε προπονητής στο Σπόρτιγκ, εκεί κοντά, δηλαδή.

Η μεγαλύτερη όμως στιγμή μας ήταν η γνωριμία μας με το Λάκη τον Παππά. "Κατάλαβες τι παίζω" με ρωτάει ένα βράδυ. Ναι, του λέω, τα "Παιδιά της Σαμαρίνας"! (Είχε διασκευάσει για κλασική κιθάρα όλα τα Ηπειρώτικα που ήξερε - όντας Παργινός - σαν τους  Ελληνικούς χορούς τού Καλομοίρη. Και μετά γνωρίσαμε και το Γιάννη Αργύρη στις Εσπερίδες και το Ζωγράφο -  στη δύση τους όλοι τους και παραπονεμένοι - φευγάτοι πια οι περισσότεροι...

Κάποια στιγμή αγόρασα και ένα μεταχειρισμένο 80άρι Άουντι, ενώ είχαμε συμφωνήσει 700 χιλιάδες, όταν μου φέρανε τα γραμμάτια ήταν ένα εκατομμύριο -τοκογλυφία, δηλαδή. Δεν πίστευα στα μάτια μου, αλλά ντράπηκα να κάνω πίσω, επειδή ο έμπορος ήτανε γαμπρός του Ανδρούτου... Γνώρισα και λέρες... Αλλά το μάρκετ δούλευε κι ας έτρεχε ο πληθωρισμός με 25%.

Αυτή ήταν Ελλάδα όταν ξεκίνησα και αυτή ελπίζω να είναι η σε δέκα χρόνια.

Σιγά-σιγά όλοι θα συνειδητοποιήσουν πως πρέπει να αρχίσουνε τα πάντα από το μηδέν. Και θα αρχίσουν, αφού μας πετάξουν έξω από το ευρώ, με αντάλλαγμα τη διαγραφή τού χρέους, την οποία θα κληθούν να υπογράψουν συμπολίτευση και αντιπολίτευση. 

Τα περί ανταγωνιστικότητας είναι κουβέντες του καφενέ. Η Ψωροκώσταινα θα συνεχίσει να ζει, γιατί ποτέ δεν πεθαίνει, αφού, όπως είπε και ο Τρικούπης, ακόμη και ο χρεοκόπος ζει...

Κανείς δεν πάει χαμένος!

Μετά τιμής,

Κάπα

Σχόλιο που δημοσίευσα στο μπλογκ του λατρευτού φίλου Νίκου Δημου, με αφορμή το κείμενό του ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ (Η Ελλάδα σε δέκα χρόνια από τώρα)  


Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Δυο χαρές και μια λύπη για το καλοκαίρι


Καλοκαίρι (Στίχοι του Διονύση Σαββόπουλου)

Καλοκαίρι
η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει
καλοκαίρι
καρεκλάκια, πετονιές μέσ’ το πανέρι
μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι
πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι
καλοκαίρι
με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει
την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι
την κοψιά μιας προτομής μέσ’ το παρτέρι
καλοκαίρι
μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη (…)

  
Αντιστροφή (Του Κώστα Καλλίμαχου)

Ανάθεμα το καλοκαίρι και τα χάδια του
που τόσο λαχταρούσα σαν παιδί
ποιος θα μου τό΄ λεγε ότι θα το μισούσα
πως τώρα θα ευχόμουνα ποτέ μην ξαναρθεί.

Ανάθεμα το καλοκαίρι και τα κύματα
τις παραλίες της χαρά με τα γυμνά κορμιά
ποιος θα το μου τό ΄λεγε ότι θα τα φθονούσα
τον ήλιο ότι θα μούτζωνα, που καίει εκεί ψηλά!

Αλίμονο, η αγάπη μου, δεν πρέπει να πετάξει
γιατί είναι ολοΦώτεινη από λεπτό κερί
κι όταν συμβαίνει κάποτε τον ήλιο να κοιτάξει
στη αγκαλιά μου πέφτει για νά ΄βρει αναπνοή.

Με αγάπη,
Κάπα


"Απάντηση"  (από τη Λία)

Για μια στιγμή φοβήθηκες.
Πόσο λεπτή. Πόσο ευάλωτη.Η αγάπη σου από κερί.
Μα σκέψου.
Εσύ σαι τα φτερά της.
Απλωμένα και γερά να την κρατούν στο πέταγμα της.
Να την σκεπάζουν. Για να την κρύβουν από τις καυτές αχτίδες.
Κι έτσι, να,  χάθηκε το "από κερί".
Έμεινε μόνο το "αγάπη".
Η Αγάπη σου.

Κι αντίστροφα να ναι , πάλι γελά η ζωή.
Με σένα. Και με μένα.
Ή αντίστροφα.
Για σένα. Και για μένα.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Έργα Θεού ή Ανθρώπων;


Μία εξομολόγηση, με αγάπη

Αγαπητοί επισκέπτες, ευχαριστώ θερμά για τις ευχές σας.
Έχω όμως μία ένσταση και νομίζω ότι δεν θα ήταν έντιμο να μην την αποκαλύψω, να μην την εκφράσω. Εξηγούμαι:
Πρόκειται για την συνηθισμένη επίκλησή προς τον Θεό να μου δώσει δύναμη και για την οποία ασφαλώς σάς ευγνωμονώ! Παρά ταύτα, οφείλω να διευκρινίσω ότι την αποδέχομαι μεταφορικώς, ως σχήμα λόγου, και ουχί κυριολεκτικώς.
Είναι, κατά τη γνώμη μου, υπερβολή, σε ό,τι με αφορά, το να παραπέμπεται κανείς στο Θεό, όταν πρόκειται για το καθήκον του! Λες και πρόκειται για κάτι το απόκοσμο, το ξεχωριστό, το μοναδικό, το ανυπέρβλητο και ηρωικό.
Εδώ, ένα γατάκι βρίσκουμε στην άκρη τού δρόμου και τρέχουμε στον κτηνίατρο να το περιθάλψουμε. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το παιδί μας, για το άρρωστο παιδί μας!
Εμείς, ως γονείς, απλώς κάνουμε αυτό που πρέπει! Ως εκ τούτου, προσωπικά, τα περί Θεού δεν με αφορούν ούτε ως κίνητρο ούτε ως αφετηρία για να πράξω όσα οφείλω υπέρ τού παιδιού μου το οποίο τόσο πολύ με χρειάζεται.
Δεν πράττω ό,τι πράττω, επειδή με ωθεί κάποιος Θεός, αλλά επειδή έχω δίπλα μου την Αντιγόνη που είναι Άνθρωπος. Ούτε επειδή αποζητώ μετά θάνατον μία θέση στον... παράδεισο.
Κάνω ό,τι κάνω προκειμένου να μη βιώνει το παιδί μου, εδώ στη γη, την κόλαση, δηλαδή πόνο και ρατσισμό (που δυστυχώς βιώνει καθημερινά ακόμη και από κοντινά της πρόσωπα).
Τα μεταφυσικά δεν με ενδιαφέρουν. Δεν βρίσκω τίποτε το μεταφυσικό στο καθήκον που έχω απέναντι σε μία αδύναμη ύπαρξη, σε έναν άνθρωπο απολύτως εξαρτώμενο από εμένα, ο οποίος με χρειάζεται, όπως χρειάζεστε εσείς το οξυγόνο για να ζήσετε.
Γιατί η Μαρία-Φωτεινή δεν έχει ανάγκη από λόγια και προσευχές, ούτε τάματα και Αγίους. Η Μαρία-Φωτεινή, όπως και κάθε Μαρία-Φωτεινή, χρειάζεται τούς Ανθρώπους δίπλα της: πρωτίστως τους γονείς της (τους ελάχιστους συγγενείς και τους ολίγιστους φίλους, αν υπάρχουν) ώστε να μην υποφέρει, να μην πονάει, να μη ζει στον ίσκιο και στη σιωπή, στη θλίψη και στη δυστυχία ή για να μη σαπίσει σε κάποιο κρατικό ίδρυμα.
Δεν είναι, λοιπόν, ζήτημα Θεού και δύναμης. Είναι ζήτημα Ανθρώπου. Είναι ζήτημα τιμής, χρέους και αξιοπρέπειας απέναντι, πρωτίστως, στον εαυτό μας, στη συνείδησή μας, απέναντι στο παιδί μας και ακολούθως απέναντι σε κάθε συνάνθρωπό μας.
Οι άνθρωποι που μας χρειάζονται δεν θα βοηθηθούν από κανέναν Θεό, αν δεν βρεθεί χέρι ανθρώπινο να κάνει αυτό που οφείλει.

Σας ευχαριστώ πολύ! Και συγγνώμη για την πολυλογία.
Με εντιμότητα, ειλικρίνεια και εκτίμηση,
Κώστας Καλλίμαχος

ΥΓ. Ένα Μεγάλο Ευχαριστώ στον αγαπημένο Φίλο και Άνθρωπο Νίκο Δήμου που αγκάλιασε την Αντιγόνη με πρωτόγνωρη στοργή, όσο (προ ημερών) ήταν στην Αθήνα, προκειμένου να απαλλαγεί από τη ζημιά που της προκάλεσε στο χέρι η βιαστική και αποτυχημένη επέμβαση γνωστού κυπρίου μικροχειρούργου, τον οποίον ευχαρίστως θα έβριζα, αν δεν σεβόμουνα τον εαυτό μου.


Σχόλιο στη σελίδα μου στο FB - Δες εδώ: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=556512357866346&id=145603398957246


Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Αυτές είναι διακοπές!


Μαρία-Φωτεινή η ποδηλάτισσα

Η μητέρα μου είχε άντρα, τον πατέρα μας, αλλά εκείνος ήταν μονίμως αλλού, οπότε για συντροφιά, στις υποτιθέμενες διακοπές της, με έπαιρνε μαζί της, αφού ούτε υπερβολικά διαολόπαιδο ήμουνα ούτε απίστευτα απαιτητικός.

Εμένα όμως μού έλειπαν οι φίλοι μου, η αλητοπαρέα, οι βόλτες, τα ξενύχτια, τα παιγνίδια, τα μεθύσια, οι πλάκες, το φλερτ, το χαρτοπαίγνιο, το ψάρεμα, οι καταδύσεις και όλα αυτά πώς στην ευχή θα μου τα έδινε η παρέα τής καημένης τής μάνας μου;

Αχ και νά ΄ξερε η κάθε κακορίζικη μοναχική σύζυγος και μάνα, τι μαρτύριο είναι για τα παιδιά της να τα φορτώνει με το ρόλο τού αντίδοτου στην απομόνωσή της. Και είναι βάσανο, όχι μόνο γιατί τους στερεί τη χαρά τής παιδικής τους ανεμελιάς, αλλά κυρίως επειδή τα αναγκάζει να βιώνουν το τραύμα τής δικής της μοναξιάς, την αποτυχία της να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις με άλλους ανθρώπους, και εν τέλει τη μόνιμη θλίψη ή και τη χρόνια κατάθλιψή της…

Κοντολογίς, λίγο οι κατασυκοφαντημένες διακοπές τής παιδικής μου ηλικίας και περισσότερο οι από εικοσιπενταετίας εντεινόμενες επαγγελματικές υποχρεώσεις, ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όλα αυτά απομυθοποίησαν μέσα μου εντελώς τον παραδοσιακό τουρισμό και με έστρεψαν περιστασιακά προς τον περιηγητικό, τον αθλητικό και τον συνεδριακό, αλλά και αυτοί ψοφήσανε πριν δέκα πέντε χρόνια, όταν η ζωή απαίτησε κάτι πολύ περισσότερο από όσα συνήθως μού ζητούσε.

Πάντως, χτες, νωρίς το βραδάκι, μόλις έπεσε ο ήλιος, βγήκαμε βόλτα με το καινούργιο της ποδήλατο που της το είχα παραγγείλει προ τριών μηνών από τη Θεσσαλονίκη: τρίτροχο, με δυο ρόδες μπροστά, μία πίσω και με ηλεκτρική υποβοήθηση (και έξτρα "τηλεκοντρόλ" για εμένα, με φρένο και γκαζάκι).

Εκείνη ποδηλατούσε στο δρόμο της γειτονιάς, εγώ δίπλα της διόρθωνα την πορεία, μπροστά η Αντιγόνη και η Νίχα για να τις έχει ως σημείο αναφοράς για να μην πέσει στο πεζοδρόμιο ή για να μη βγει στο αντίθετο ρεύμα, και γέλιο και χαρά και ικανοποίηση ότι επιτέλους μπορεί να κάνει ποδήλατο σαν την... Μάριον, την... Άντρεα, την Σέιτζ και τη Σιένα.

Η ώρα πέρασε και δεν ήθελε να σταματήσει για να ανέβει πάνω στο σπίτι για τα φάρμακα, το μπάνιο και τον ύπνο της. Θύμωσε. Μου είπε «δεν θέλω τη βοήθειά σου! Θέλω βόλτα με το ποδήλατο πάλιιιιιιιιιι!» - Μα, καλή μου, πέρασε η ώρα, αύριο... - «Όχιιιιιιιιι, δεν πέρασεεεε!!!».

Ήρθανε όμως οι βαριές ενισχύσεις που ξέρουν να της αγγίζουν την ψυχούλα, να μαλακώνουν την αγριάδα της: πρώτα η Κίτυ, το ξανθό γατί, μετά ο Λεωνίδας, το ασπρόμαυρο με τη γούνα και την αστείρευτη καλοσύνη και ύστερα το μικροσκοπικό γιορκσάιρ τεριέ, ο Μπουτς, που ζηλεύει τα γατιά, αλλά τα φοβάται κι όλας, άρα τουμπεκι ψιλοκομμένο, και τέλος το Λαμπραντόρ μας που γέρασε πια, πάσχει από οστεοαρθρίτιδα και κουτσαίνει.

- Μαμπά, πονάει ο Ότζη;
- Λίγο, καρδιά μου. Θες να τον βοηθήσουμε να ανέβει πάνω;
- Ναιιιιι.

Και ανεβήκαμε πάνω και οι... έξι.

Σήμερα το βράδυ θα έχουμε πάλι ωραία ποδηλασία για τη Μαρία-Φωτεινή η οποία, σε πείσμα όλων των στατιστικών, βαδίζει ακμαία προς τα δέκα πέντε της.

Αυτές είναι διακοπές!

Με αγάπη,
Κάπα
Σχόλιο μου στο κείμενο του πολυαγαπημένου φίλου Νίκου Δήμου "Μισώ τις διακοπές:"


Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Η Ανάσταση της Φωτεινής


Μεγάλη Παρασκευή τού 1944

Η Μαρία-Φωτεινή και η μάνα μου (Φωτεινή κι εκείνη) έχουν παρόμοιες ουλές λίγο πιο πάνω από το αριστερό γόνατο. Η Μαρία-Φωτεινή απ΄ όταν ήταν έξι μηνών και της σκίζανε (στο νοσοκομείο) το μηρό για να βρούνε αρτηρία να βάλουνε καθετήρα, και η μάνα μου απ΄ όταν ήταν πέντε χρονών και…

Το σπίτι τού παππού είχε τεράστια αυλή κι εκεί οι Γερμανοί, απέναντι από το φυλάκιό τους, στήσανε, με το έτσι θέλω, μια παιδική χαρά (για… ασπίδα, υποθέτω) με κούνιες και σβούρες, όπου μαζευότανε το παιδομάνι του χωριού, μαζί κι η πεντάχρονη μάνα μου, την οποία οι στρατιώτες υπεραγαπούσαν (την φωνάζανε με το μικρό της όνομα Φωτεινή) επειδή είχε μάτια καταγάλανα και μαλλιά κατάξανθα και την πειράζανε «είσαι Γερμανίδα, θα σε πάρουμε στη Γερμανία να σπουδάσεις» κι εκείνη φοβόταν κι έκλαιγε, αλλά τι να έκανε; να έμενε κλεισμένη σπίτι; έξω πάλι, ξανά παιγνίδι, πείραγμα και δώσ΄ του κλάματα, γέλια τών στρατιωτών και οργή του παππού που ψιθύριζε μέσα από τα δόντια του: «κουφάλες, γαμώ το καράβι που σας έφερε στο σπίτι μας». 

Ένα απόγευμα, η μάνα μου χτύπησε λίγο πιο πάνω από το αριστερό γόνατο - ή μήπως απλώς ένιωσε πόνο και είπε ότι χτύπησε; δεν θυμάται. Το πόδι πρήστηκε, να περπατήσει δεν μπορούσε και σε λίγο έπεσε του θανατά. Ένας από τους στρατιώτες που την πείραζε, την αναζήτησε, έμαθε, την επισκέφτηκε, είδε το πόδι της «τούμπανο» και τα μάτια της να κοιτάνε αλλού, έτρεξε στο φυλάκιο, έφερε γιατρό κι εκείνος, αφού την εξέτασε, έφυγε βιαστικά κι επέστρεψε με τα χειρουργικά, και χωρίς αναισθητικό (ούτως ή άλλως ήταν μισοπεθαμένη, δεν ένιωσε τίποτε) έσκισε σε τρεις μεριές τη σάρκα, βαθιά ως το κόκκαλο, εκεί μέσα στρίμωξε από ένα σωληνάκι ασημένιο, τύλιξε το μηρό απαλά και την άλλη μέρα η μάνα μου πήρε να συνέρχεται…

Μια μέρα πριν έλθει ο γιατρός να κάνει την αλλαγή, μαθεύτηκε ότι επειδή είχε γίνει ένα σαμποτάζ στη Σταμνά, δόθηκε εντολή να διακόψει ο στρατός την όποια παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης προς τους αμάχους, και η μάνα μου, μια βδομάδα μετά, άρχισε πάλι να σβήνει. Δεν θα βγάλει άλλη μέρα, είπε η γιαγιά κλαίγοντας και αργά το βράδυ τής Μεγάλης Πέμπτης, ο παππούς στερέωσε τη Φωτεινούλα σ΄ ένα γαϊδουράκι και ξεκίνησαν για το Αγρίνιο. Φτάνοντας τα χαράματα, άκουγε από μακριά πυροβολισμούς, κάτι σαν ομοβροντίες και μετά τον αντίλαλό τους. Ξύπνησε το γιατρό, δεν είχε φέξει ακόμη, εκείνος έλυσε τους επιδέσμους και έριξε μέσα… πετρέλαιο, η μάνα μου ούρλιαξε από τον άλλον κόσμο, ο γιατρός τη χαστούκισε, ο παππούς τον γρονθοκόπησε και φύγανε όπως όπως. Βγαίνοντας στην πλατεία είδε και τους κρεμασμένους και κοψοχολιάστηκε. Παρακάτω άκουσε ότι από τα χαράματα οι Γερμανοί εκτελούν κόσμο και κοσμάκη πίσω από την Αγία Τριάδα (εκεί εκτελέστηκε κι ένας ξάδελφος τού πατέρα μου, ο Σωτήρης Καλλίμαχος).

Κακήν κακώς έφυγε από το Αγρίνιο, σχεδόν τρέχοντας, κι ούτε που κατάλαβε για πότε βρέθηκε στο χωριό, όπου τα νέα είχανε φτάσει νωρίτερα (πάνω από εκατό, 117 για την ακρίβεια, είχαν εκτελεστεί και τρεις είχανε κρεμαστεί στην κεντρική πλατεία τού Αγρινίου για αντίποινα), οπότε σκέφτηκε ότι τώρα είναι που δεν υπάρχει ελπίδα και κάλεσε τον παπά να την κοινωνήσει. Εκείνος ήλθε, αρχίσανε τις προσευχές, η γιαγιά τις γονυκλισίες και τα κλάματα και ο παπα-Κώστας είπε ότι θα μείνει ώσπου να φύγει η ψυχή του παιδιού, συμπληρώνοντας με σκυμένο κεφάλι, «Κουράγιο Κωσταντή! Έτσι θέλησε ο Θεός!" Τότε έσπασε και ο παππούς...

Όμως, κατά τα χαράματα, ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος από την πίσω πόρτα. Παίζοντας κορώνα γράμματα τη ζωή τους, είχαν έλθει ο μικρός στρατιώτης που πείραζε τη μαμά και ο γιατρός (είχαν μάθει, από τα χωριατόπουλα, για το άδοξο ταξίδι του παππού) ο οποίος επανέλαβε την επέμβαση και τον καθαρισμό (του... πετρελαίου) και ανήμερα τής Ανάστασης αναστήθηκε και η μάνα μου, που κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μας λέει την ίδια ιστορία, ξανά και ξανά, κι εμείς, αν και την ξέρουμε απ΄ έξω κι ανακατωτά, την ακούμε πάντα με την ίδια κατάνυξη.

Καλή Ανάσταση σε όλους σας!

Με αγάπη,
Κωσταντής

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Το "θαύμα" τής Ανάστασης

Νόμιζα ότι είχα λύσει όλες τις ασκήσεις και θα έπαιρνα πάλι άριστα. Πάνω στη βιασύνη μου όμως παρέλειψα ένα πρόβλημα και αντί για άριστα, πήρα εννιά. Και πώς να πάω σπίτι με το εννιά; Τα αδέλφια μου θα με περιγελούσαν ως συνήθως, ο πατέρας μου θα μου κρατούσε μούτρα όπως πάντα, και η μητέρα μου θα υπέφερε πολύ περισσότερο από εμένα, αφού θα με έβλεπε λυπημένο και καταγέλαστο.

Έπρεπε όμως να πω την αλήθεια γιατί πίστευα ότι όποιος λέει ψέματα, πάει στην κόλαση κι εγώ τη φοβόμουνα την κόλαση όπως ο... διάολος το λιβάνι.

Το Σάββατο τού Λαζάρου ξεχάστηκα με τα πρωινά κάλαντα: "Σήμερον έρχεται ο Χριστός ο επουράνιος Θεός // Εν τη πόλει Βηθανία Μάρθα κλαίει και Μαρία...". Μάζεψα κάμποσα λεφτά και πήγα στο σχολείο κατευθείαν - το πενθήμερο αργούσε ακόμη. Ο Δάσκαλος μάς ζήτησε να δώσουμε κάτι για τα ορφανά κι εγώ άδειασα τις τσέπες μου, όχι επειδή μού περισσεύανε, αλλά επειδή ήλπιζα ότι  με αυτή μου την καλή πράξη ίσως με λυπηθεί ο Εσταυρωμένος και μου δώσει δύναμη να πω στη μάνα μου ότι δεν είμαι πλέον άριστος, ότι απέτυχα. Αλλά δεν βοήθησε, γιατί όταν τη νύχτα οι άλλοι πέσανε για ύπνο, εγώ πλάνταξα στο κλάμα.

Την Κυριακή τών Βαΐων πήγαμε στο Μεσολόγγι και ξεχάστηκα λίγο. Βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες οικογενειακώς (με το φωτογράφο χωμένο σε μια σκούρα υφασμάτινη φυσούνα), επισκεφτήκαμε τον Κήπο τών Ηρώων, ψηλαφίσαμε τις μπάλες τών κανονιών με τα χοντρά μαύρα τοιχώματα, μαγευτήκαμε από τον πίνακα τής Εξόδου στο Δημαρχείο, τρελαθήκαμε στο ψάρι πάνω σε μια ανεμοδαρμένη πελάδα και το απόγευμα παρακολουθήσαμε την αναπαράσταση τής Εξόδου και τη λιτάνευση της Εικόνας και του Σταυρού (κάτι σαν λάβαρο) που κρατούσανε με καμάρι αγέρωχοι λοκατζήδες τής Χούντας, των οποίων οι μπότες είχαν στην άκρη μεταλλικά ελάσματα για να σκούζει ο δρόμος κατά τον σερνάμενο βηματισμό τους.

Τη Μεγάλη Δευτέρα ήλθε σπίτι η γειτονοπούλα μου, το καλό φιλαράκι, με ρώτησε τι έγινε, άρχισα πάλι να κλαίω και μου υποσχέθηκε ότι το βράδυ στην εκκλησία θα προσευχηθεί κι εκείνη να βρω το κουράγιο να μιλήσω.

Η Μεγάλη Βδομάδα δεν κυλούσε, η αγωνία με έπνιγε και μαζί με το Χριστό βίωνα κι εγώ τα δικά μου Πάθη: την ατίμωση, όταν ο Σπύρος με είδε στο προαύλιο τής εκκλησίας κι άρχισε να φωνάζει δυνατά "εεεννιά-εεεεννιά", τη Σταύρωση και το Τετέλεσται, όταν συνειδητοποίησα ότι δεν αντέχω να παραδεχθώ την αποτυχία και σκεφτόμουν πλέον, σοβαρά, να ανέβω στο καμπαναριό και να βουτήξω - ανέβηκα αλλά είχε πολύ κόσμο και ντράπηκα να πέσω.

Όμως το πρωί τής Ανάστασης πήγα στην Εκκλησία ως παπαδάκι με εντελώς άλλη διάθεση. Απόδειξη ότι με το Στέφανο πλακωθήκαμε στο ανάμα - είχαμε δει τον παπα-Γιώργη που τα έπινε, τον μιμηθήκαμε κι αρχίσαμε να κυλιόμαστε στο Ιερό και να γελάμε.

"Τόν επινίκιον ύμνον άδοντα, βοώντα, κεκραγότα, και λέγοντα...": ήταν το σύνθημα ότι έπρεπε να δώσουμε το ζεστό νερό με το ιερό σκεύος για να φτιάξει ο παπάς τη Θεία Κοινωνία. Έκανε να του το δώσει ο Στέφανος και το απομάκρυνε. Μία, δυο, τρεις, τσαντίζεται ο παπάς και φωνάζει (το μικρόφωνο ήταν στη διαπασών) "δωσ΄ το μου, ρε κωλόπαιδο, μη σου σπάσω το κεφάλι"...

Και πήραμε έξωση από τον παράδεισο. Και ω του θαύματος, βρήκα το κουράγιο, το ίδιο πρωί να πω στη μάνα μου, "ξέρεις, πήρα εννιά" και ούτε που νοιάστηκε κανείς.

Καλό Πάσχα με υγεία σε όλους σας!!!

Με αγάπη,
Κώστας